'Ik wil een meisje zijn.' Senne zei het twee jaar geleden voor het eerst hardop. Vijf jaar oud was hij toen. 'Maar je bent een jongen', reageerde zijn moeder laconiek.

Ze had haar zoon al vaker gezegd dat hij 'een jongen was'. Toen hij een pop vroeg voor Sinterklaas, waarna hij met tegenzin een auto van Cars op zijn verlanglijstje zette en vanaf 6 december alleen maar met de cadeaus van zijn zus speelde. Of toen hij vroeg of mama zijn nagels wilde lakken en hij begon rond te lopen op haar hoge hakken. Of toen hij alleen maar meisjes wilde uitnodigen op zijn verjaardagsfeestje. En ook elke keer wanneer hij kwam paraderen met de rokjes van zijn grote zus.

'Ik wil een meisje zijn.' Senne zei het sindsdien meermaals per maand. Zijn ouders bleven er tegen vechten. Tot drie maanden geleden, Senne was toen net 7 jaar. 'Mag ik een jurkje voor mijzelf', vroeg hij tijdens het winkelen aan zijn moeder. 'Je bent een jongen', antwoordde zij. Maar toen ze het verdriet zag in de ogen van haar zoon, zwichtte ze. 'Toen ze dat eerste jurkje paste, straalde ze helemaal', zegt de mama nu, zorgvuldig kiezend voor de 'ze'. Senne kwam die dag dolgelukkig thuis. Zijn moeder lag de hele nacht te huilen.

De dag erop hebben de ouders de moeilijkste beslissing uit hun leven genomen. Als het Senne echt zo gelukkig maakte, mocht hij voortaan een meisje zijn. Sindsdien spreken de ouders consequent over Sanne, over 'zij' en over 'haar'. 'Soms zeg ik uit verstrooidheid nog Senne', zegt de mama. 'Maar dan antwoord ik niet', zegt Sanne onmiddellijk.

'Geen bevlieging'

De ouders zijn er vast van overtuigd dat het geen bevlieging is. 'Als we nu terugkijken naar filmpjes van vroeger, dan zien we het ook. Er was iets, dat wisten we altijd al. Maar we konden er vroeger de vinger niet op leggen.'

'Dit', dat is dan genderdysforie of een geslachtsidentiteitsstoornis. Naar schatting één op de tweeduizend kinderen wordt als het ware in het verkeerde lichaam geboren. Sanne is niet alleen. Net daarom willen haar ouders met hun verhaal het taboe doorbreken.

'Als we haar zouden tegenhouden, belandt ze misschien in een depressie. We hebben het verhaal gehoord van een kind dat met dezelfde vragen worstelde en zelfmoord pleegde. Dat willen we voorkomen. We kennen een leraar die zelf van geslacht is veranderd, hij zegt dat er op zijn school twee kinderen zitten in hetzelfde geval als Sanne. Maar de ouders durven er niet mee naar buiten komen. Ik hoop dat ons verhaal daartegen helpt.'

Gevecht

Het begon bij Sanne met kleine dingen. 'Ze vroeg me of ik haar nagels wou lakken', vertelt de mama. 'Geen sprake van, antwoordde ik. Maar na lang aandringen kreeg ze dan toch van mij gedaan dat ik één teennagel lakte. Maar ik was vergeten dat ze de volgende dag zwemles had, waardoor iedereen het kon zien. Ze heeft daar staan paraderen, naar het schijnt. Ik heb nog nooit iemand gezien die zo fier was, zei de juf die avond.'

De wens werd almaar concreter. 'Mama, zou je me nog graag zien als ik een meisje was, vroeg ze eens. En: Wat zou er gebeuren als mijn piemeltje eraf was? Het werd voor ons erg duidelijk dat het geen spel was, dat het geen fase was. We laten haar nu sinds zes weken toe om met leggings en in meisjes-T-shirts naar school te gaan. En nu huppelt ze haar bed uit.'

Ook de school heeft beslist om de keuze van de ouders te volgen. 'Vanaf september noemt de juf haar Sanne en mag ze met rokjes en jurkjes naar school. Want daar zien ze ook dat ze helemaal is opengebloeid.'

Lees het hele verhaal in Het Nieuwsblad van woensdag 4 juli