‘Fietst gij zomaar mee? Voor uw plezier? Dan zijt gij nog zotter dan wij!’ Danny schatert het uit van het lachen, zet zich recht op zijn trappers en stuift de helling op. Mij naar adem happend achterlatend. Ik bedenk me hoe open ze erover zijn. En hoe wij dat niet zijn. Het bewijs is meteen geleverd: er rust nog steeds een taboe op psychiatrische zorg. Een taboe dat ik tijdens de eerste training vlotjes mee in stand hield. Toen Danny me vroeg of ik ook een patiënt van Sint-Annendael was, kon ik me niet hard genoeg haasten om ‘nee, nee’ te antwoorden. Alsof het een schande is.

Precies dat taboe wil Te Gek!? - een project van het psychiatrisch ziekenhuis Sint-Annendael in Diest - doorprikken. Onder meer door de volgende week een mini-Tour de France te fietsen. Met patiënten, werknemers, een handvol bv's en Het Nieuwsblad.

Drie maanden geleden zijn we er samen aan begonnen. Aan de voorbereiding op het avontuur. Eerst voorzichtig, op vlakke stukken aan het Albertkanaal. Daarna volgden de heuveltjes in het Hageland, nog later het echte klimwerk in de Ardennen en de Voerstreek. Kinderspel in vergelijking met wat nu volgt: de Pyreneeën.

Doorprikken

Vandaag beginnen we eraan. Met 21 zijn we. Allemaal met een doel voor ogen: de cols overwinnen zoals ook psychiatrische problemen overwonnen moeten worden. En het huizenhoge taboe dat op psychiatrische zorg rust doorprikken.

‘Ik heb kanker gehad en dat was verschrikkelijk. Maar daar kon ik tenminste over praten. En dit? Dit kan ik nergens vertellen’, zegt een van de patiënten. Nochtans zijn psychiatrische problemen niet ‘gek’. Het enige wat gek is, is de stilte errond. Want hoe groot het taboe ook mag zijn, zo alomtegenwoordig zijn psychiatrische problemen. Een op vier de volwassenen krijgt er mee te maken. Dat wil zeggen dat we er allemaal ofwel zelf mee geconfronteerd worden, ofwel iemand uit onze naaste omgeving.