Vijftig jaar lang, sinds het vastleggen van de taalgrens, is BHV een probleem geweest. Met een zekere regelmaat stak het de kop op en zette het de communautaire tegenstellingen op scherp. Na elke communautaire ronde werd het weer veilig in de koelkast gestoken. Terwijl generatie na generatie een steeds ingewikkelder België ineen knutselde, bleef BHV het onoplosbare probleem dat elke splitsingsronde overleefde.

Het voorbije decennium werd BHV meer dan een communautair probleem. Voor CD&V was het het breekijzer om paars te breken. Voor N-VA werd het het bewijs van Franstalige ontoegeeflijkheid. Voor een hele generatie politici werd het synoniem voor de blokkering van het politieke systeem. De dure eed van Leterme dat BHV met vijf minuten politieke moed gesplitst kon worden, leidde vier jaar van immobilisme in.

Toch zullen de champagnekurken niet knallen na de laatste stemming. De ontlading kwam er eigenlijk vorig jaar al, toen er tussen acht partijen een akkoord gesloten werd. De politici zijn intussen al met het volgende gevecht bezig. Zelfs de oppositie verkoos haar pijlen elders op te richten. Aan de meet worden geen prijzen meer uitgedeeld, het heeft allemaal al veel te lang geduurd.

Het valt ook te betwijfelen of veel burgers zullen stilstaan bij de definitieve splitsing. BHV was politiek van levensbelang geworden, maar in de levens van de betrokken burgers zal er weinig veranderen. De verfransing in de rand rond Brussel zal niet verdwijnen, de bouwgronden zullen er niet goedkoper worden, Brussel ligt niet plots een paar kilometer verder. Op het samenleven van alledag heeft een kieskring nu eenmaal weinig invloed.

En toch is dit een belangrijk moment. Vergelijk het met een loper die een kiezeltje uit zijn schoen haalt. Het lost niet al zijn problemen op, maar hij kan tenminste weer aan iets anders denken. Na ontelbare tv-uitzendingen en krantenartikels, na talloze pogingen en mislukkingen, en 4.248.000 minuten na de belofte van Leterme, is dat al heel wat.