Rob Martens (22) is nog vrijgezel, woont bij zijn ouders, heeft een afgetraind uiterlijk en zegt het ene woord niet luider of sneller dan het andere. Noël Caelen (36) is gehuwd en heeft een dochtertje, ziet eruit als een bodyguard en praat als een tonredenaar. Twee totaal verschillende types, maar in een fractie van een seconde werden ze veroordeeld tot hetzelfde lot.

'We kenden elkaar nauwelijks, maar nu vinden we veel steun bij elkaar', zegt Noël. 'We motiveren elkaar, begrijpen elkaar ook.'

Vier voormiddagen per week doen ze samen oefeningen in het ambulante revalidatiecentrum van Ziekenhuis Oost-Limburg, campus Sint-Barbara in Lanaken. 'We weten allebei wat we mankeren en kunnen daardoor gemakkelijk samen oefeningen doen. Als ik een zware bal naar Rob gooi, hoef ik me niet af te vragen hoe hij gaat reageren. Dat schept een band', zegt Noël.

Rob staat er relatief het best voor. Hij kan al fietsen en mag vanaf 7 augustus voor zijn werkgever weer twee dagen per week met de truck rijden. Of hij geen schrik heeft om weer achter het stuur te kruipen? 'Nee, want van het ongeval weet ik niets', zegt hij. 'Pas na een week kwam ik weer bij bewustzijn. Trouwens, met de vrachtwagen rijden is mijn leven. Ik heb die passie van mijn pa. Ik weet niet hoe ik ga reageren als ik me weer op de weg begeef, maar ik heb er alle vertrouwen in. Opnieuw werken, dat zal me helpen om met mijn handicap om te gaan. Ik ga uiteindelijk weinig moeten opgeven, denk ik. Voetballen bij caféploeg De Schutters uit Louwel zal niet meer lukken. Snowboarden moet wel nog kunnen, maar zover denk ik nog niet.'

Nieuwe auto

Voor Noël Caelen ziet het er minder goed uit. 'Mijn levensdoel? Niet definitief in een rolstoel geraken', zucht hij. 'Mijn geamputeerde rechterbeen, dat is geen probleem. Ik maak me wel grote zorgen over dat andere been. Ik zit zestig procent van de tijd in een karretje omdat ik met mijn linkerbeen maar een beperkte tijd kan stappen. Als ik er te lang op steun, wordt het helemaal stijf en rolt mijn voet niet meer af. Er zullen nog heel wat operaties volgen, maar niemand geeft me de garantie dat het ooit beter wordt.'

Sinds vorige maandag heeft Noël Caelen een aangepaste auto.

'Dat heeft me een boost gegeven', zegt hij. 'Ik had die nodig, want na zo'n ongeval krijg je niet alleen een hoop lichamelijke ellende op je bord. Al die verzekeringspaperassen maken de revalidatie dubbel zo zwaar. Na een dag revalideren zinkt de moed me soms in de schoenen als ik bij mijn thuiskomst weer eens een briefomslag op tafel zie liggen.'