Uit economische noodzaak of uit protest: het snuffelen in vuilnisbakken is duidelijk aan een opmars bezig. Het ‘dumpster diven' of ‘skippen' is vooral populair bij Amerikanen en Britten, maar ook bij ons duiken mensen in containers. Op de website Trashwiki staat zelfs een heuse dumpster diving guide, met de beste adresjes. In het spoor van onze cursist Jimmy waagden wij onze kans.

‘Uit één container haal je soms een maaltijd voor tien personen, maar net zo goed een fonkelnieuw koffiezetapparaat', verzekert onze instructeur vanachter zijn blitse zonnebril. Stevige stapschoenen, een hoofdlampje en zwarte kledij maken zijn outfit compleet. ‘Containerduiken is nog steeds niet helemaal toegelaten. Daarom ga je het best bij nacht en ontij.'

Dat ik niet aan zijn vestimentaire voorwaarden voldoe, heeft hij dan al in de smiezen. Toch wil hij dat zijn cursisten zelf hun ‘boodschappen' doen. Niet in kraaknette gangen met rustgevende achtergrondmuziek, maar in een vervaarlijk uitziende container. ‘Normaal zijn die vergrendeld en staan ze achter hoge muren. Jullie hebben dus nog geluk', verzekert hij.

Muren of geen muren, de rand van de container zorgt voor de nodige drempelvrees. ‘Iedereen heeft zijn eigen stijl om erin te klauteren. Het hoeft niet elegant te zijn', sust Jimmy, die wel aanraadt om nooit alleen op pad te gaan. ‘Als je in je eentje op een verlaten terrein in een container valt, dan heb je een probleem', klinkt het droog. Voor we aan boord gaan, peilt een vrouwelijke medecursiste nog snel naar het ongedierte. ‘Ratten? Hooguit een paar fruitvliegjes en een verdwaalde mier', knipoogt de leraar.

Enkele acrobatische toeren later zit ik eindelijk waar ik moet zitten: op een berg van broccoli, melk en conserven. Sommigen al over datum, anderen nog net op het randje.

Blauw-groene vlekken

‘Een containerduiker eet altijd op eigen risico. Maar met gezond verstand kom je al een heel eind. Een pizzabodem met blauw-groene vlekken kan je het best laten liggen', adviseert Jimmy. Dan al staat vast dat het vanavond geen biefstuk-friet wordt. ‘Vlees is bedrieglijk en bederft heel snel', waarschuwt de ervaringsdeskundige, ‘met wat geluk vind je een groenteburger.'

Een halfuurtje later zit onze rugzak afgeladen vol en wordt de buit eerlijk verdeeld. Met de ingrediënten voor een aparte maaltijd trek ik huiswaarts: een blikje tonijn, een bloemkool en een pak spaghetti. Maar heb ik nu zonet een supermarkt beroofd? ‘De winkels moeten betalen om hun afval kwijt te raken. Wij bewijzen hen dus een dienst', stelt Jimmy me gerust.