Eerder had De Wever kritiek op de Vlaamse regering. Na de heisa die daarop volgde, bleek dat een en ander gerelativeerd moest worden, maar het beeld blijft dat hij na de federale nu ook de Vlaamse regering op de korrel neemt. Eén waarin N-VA twee ministers heeft.

De kans dat De Wever en Peeters in 2014 tegenover elkaar staan is groter dan dat De Wever het tegen Di Rupo opneemt, al zal alles bij samenvallende verkiezingen door elkaar lopen. Zelfs bij N-VA beseffen ze wellicht dat, als ze hun federale regeringsdeelname in 2014 afhankelijk maken van de invoering van het confederalisme, ze daar eerder in de oppositie zullen blijven. Nochtans heeft N-VA op federaal vlak met de ‘kracht van verandering' een veelbelovende boodschap. Maar die kracht blijkt blijkbaar niet of minder in de Vlaamse regering, die N-VA na 2014 misschien wel kan leiden. Dus legt De Wever de lat daar hoger.

Hoewel hij een correcte analyse maakt, klinkt ze uit de mond van een meerderheidsvoorzitter wat gemakkelijk en negatief. Zo ontstaat stilaan het beeld van een boze N-VA, voor wie niets goed is. Na verloop van tijd wordt dat negativisme, en dat kan op termijn meer kiezers enerveren dan overtuigen. Nochtans is N-VA meer dan dat.

De ‘kracht van verandering' is een ijzersterk merk maar moet meer zijn dan potentie, suggestie. N-VA is een programmapartij met een rijke inhoudelijke bijdrage, maar loopt het risico eerder als zeurderig over te komen. Overdaad schaadt. Het federale niveau aanvallen is één zaak, die kritiek uitbreiden naar de Vlaamse regering is riskant. Er is stevige kritiek mogelijk op de staatshervorming en de regeling rond BHV, maar dat vergelijken met het apartheidsregime gaat ver. Het lijkt alsof zoveel zo slecht gaat en het altijd iemand anders' schuld is.

Hoogmoed komt voor de val. Van dat eerste is nog geen sprake, laat staan van het tweede. Die komt er niet voor 14oktober. Overmoed sluipt wel in de rangen, die is ook bedreigend. Overmoed is er bijvoorbeeld ook in de opname van ex-VB'ers. In het begin waren het er enkele, van de minder radicale fractie binnen het VB, en er werd uitgelegd waarom dat geen probleem was. Onlangs kwam de radicale Jurgen Ceder naar N-VA, en het leek alsof N-VA daar eigenlijk –ook intern– geen woorden meer aan vuil wilde maken. Blijkbaar is Ceder een VB'er te veel: N-VA sluit de deur voor Vlaams Belangers.

Als het kantelmoment van N-VA voor juni 2014 komt, zal dat niet door de kracht van haar tegenstanders zijn, maar door haar eigen fouten.