Dag Fleur,

Ik maak me zorgen over mijn broer. Hij is in de 30 maar woont nog steeds bij onze ouders. Hij had nog nauwelijks een vriendin. Soms vraag ik me af of hij aanleg voor autisme heeft of homo is, maar dat geloof ik niet. Kan een mens zo'n aard hebben dat hij écht gelukkig is in het ouderlijke huis? Dan ben je toch op een bepaalde manier geïsoleerd van de wereld?
Stefanie D. uit Bonheiden

Misschien wil jouw broer niet te veel verantwoordelijkheid en is hij verre van ambitieus – dan is dat zijn goed recht. En er zijn absoluut mensen die gelukkiger worden van een zeker isolement. Verschil moet er zijn. Maar het is ook mogelijk dat jouw broer onzeker is en denkt dat hij de wereld niet alleen aankan. Dat kan komen door een dominante vader. Eentje die zijn zoon het oedipuscomplex ontzegt waardoor die –in plaats van zijn vader als rivaal te zien, zich te verzetten en hem voorbij te steken– klein gehouden wordt. Is dat het geval bij jouw broer, dan kan je proberen om hem meer zelfvertrouwen te bezorgen. Geef hem complimenten, vraag naar zijn mening, neem hem in vertrouwen en laat hem jou eens helpen waardoor hij zich nuttig voelt. Toon je broer een leven zonder ouders, zonder dat hij zich onveilig hoeft te voelen. Leg ook gerust eens een schetenkussen op papa's stoel of draai wat laxeermiddel door zijn soep: niets relativeert een overheersende vader meer dan zijn fysieke ongemakken. Ook steeds opvallend efficiënt: met zelfbruiner een clownsgezicht op zijn slapende hoofd tekenen. Ik bedoel maar: Patrick Dewael wordt ook nooit au sérieux genomen.

Heb je zelf een vraag voor Fleur? Mail ze naar fleur.van.groningen@nieuwsblad.be