In de bioscoop had de sfeer niet feestelijker kunnen zijn. Er waren jongetjes met Batman-maskers en zelfs een vrouw in een Catwoman-pak. Toen de lichten om gedimd werden, klonk her en der gejuich. Megan en haar vrienden zaten op de vierde rij, van waar ze het grote scherm goed konden zien.

Toen werd plots de deur van de nooduitgang opengezwaaid, op slechts enkele meters van Megan en haar vrienden. Een man, gekleed in het zwart en met een gasmasker op, hield in zijn ene hand een sissende traangasgranaat en in zijn andere een geweer.

Megan dacht even dat hij een commando was. Vriendinnen Emma Goos en Hannah Judson dachten dat het bij de show hoorde. Binnen een paar seconden beseften ze echter dat er iets vreselijks stond te gebeuren.

'Ga liggen!'

De man gooide de traangasgranaat de zaal in en schoot in de lucht. Mensen begonnen te schreeuwen 'Ga liggen! Hij heeft een wapen! Naar buiten!'. In het donker, op de vloer voor haar stoel hoorde Megan de geweerschoten. Telkens opnieuw. Ze keek even kort over het randje van haar stoel en zag mensen over de stoelen vallen. Een gedachte kwam langzaam bij haar op: 'Ik wil niet dat mijn vrienden doodgaan op mijn verjaardag'.

Vanaf de vloer voor rij vier hoorden de vrienden zo'n twintig tot 25 schoten. Toen was het stil en daalde een huiveringwekkende stilte neer over de zaal. De schutter was aan het herladen. Megan en haar vrienden beseften dat dit hun kans was. Het was rennen en de kans lopen dat hij hen zou zien of blijven waar ze waren en afgemaakt worden. En dus renden ze.

Wonder boven wonder overleefden Megan en haar vrienden de schietpartij. Ze zagen vreselijk dingen maar ook mooie. 'In elke mand zitten rotte appels', zegt Hannah. 'Maar ik heb vooral mensen gezien die elkaar hielpen. (...) Er was zoveel eenheid onder de mensen, dat ik niet wil geloven dat het kwaad overheerst in deze wereld.'