Al dertig jaar runt Dominique Thoelen een huisartsenpraktijk. Zijn echtgenote betekent voor hem een grote steun. Het waren zijn collega's van de plaatselijke huisartsenkring die hem bij Domus Medica voordroegen, zonder zijn medeweten.

‘Zij verdienen de prijs evenveel als ik’, zegt dokter Thoelen bescheiden. ‘Zonder de collegiale en constructieve sfeer in onze huisartsengroep ging het niet.’

Een mijlpaal noemt hij de oprichting van de avondwacht en de teamvergaderingen, samen met de lokale huisartsenkring. Om de twee weken vergadert hij dinsdagmiddag met vijftien collega's en dat al tien jaar lang. ‘De vergaderingen gaan zowel over organisatorische, praktische en syndicale items als over contacten met diverse overheden en lokale instellingen en natuurlijk ook over puur medische onderwerpen.’ Verder is hij actief in Berkenhof, een dagcentrum voor mentaal gehandicapten in Leopoldsburg. In het verleden was hij ook korpsarts van de plaatselijke brandweer, waar hij mee de ziekenwagendienst oprichtte.

Samen met de titel en de eer krijgt dokter Thoelen een bedrag van vijfduizend euro, dat hij zal wegschenken. De helft gaat naar een regionaal project van chronische patiëntenzorg rond obesitas. Het andere deel schenkt hij weg voor een project van zijn zoon Jan inzake biologische landbouw en educatie.

Toekomst

Dokter Thoelen ziet de toekomst van de Vlaamse huisartsen helemaal niet somber in. ‘De tijd van de individueel werkende huisarts is wel voorbij. De toekomst ligt in de samenwerking tussen huisartsen.’ Zelf denkt hij er nog niet aan met pensioen te gaan: hij wil nog minstens tien jaar doorgaan. Ondertussen wil hij zich verder inzetten voor zijn ‘chronische zorg'- project en streven naar een volledige erkenning van de beroepsvereniging Domus Medica - waarvoor hij een visietekst schreef -, op Vlaams en federaal vlak. Tenslotte wil hij de samenwerking binnen de plaatselijke huisartsenkring verder uitbouwen.