‘Een beetje te veel airco gehad de voorbije dagen’, zegt Stefan Kerkhofs, die snipverkouden klinkt als hij onderuitzakt in het salon van zijn superstrak en met veel smaak ingerichte villa. Sinds een jaar woont hij in een bosrijke omgeving in Bolderberg, een plek waar hij naar eigen zeggen tot rust komt. ‘Ik heb dat nodig, want ik ben een slechte slaper. Omdat ik vaak in het buitenland verblijf, ben ik haast constant een jetlag aan het verwerken’, verduidelijkt de man die zijn volk leerde elastiekspringen.

Op 17 juni 1989 organiseerde hij in Houthalen zijn eerste bungeenamiddag. Zo'n tweehonderd mensen waagden zich aan een sprong van 60 meter. Dertien jaar later is Stefan Kerkhofs als general manager van The Fungroup een wereldspeler in de evenementensector. Zijn bedrijf is onderverdeeld in vier divisies: Fun Fun (kinderattracties), Rent-a-Stage (verhuur en opbouw van podia), Rent-a-Limo (limousineverhuur) en Benji Fun (bungeejumpen). Daarnaast is hij voor vijftig procent partner van Events in the Sky (met o.m. Dinner in the Sky) en het evenementenbedrijf To The Point Events. Niet slecht geboerd voor een selfmade man die slechts tot zijn vijftiende naar school ging.

‘Ik was voorbestemd om in het staal- en kraanbedrijf van mijn ouders te stappen’, zegt hij. ‘Zij hadden in Zonhoven ook een discotheek, die in het hele land bekend was, de Concorde. Tijdens de weekends én op maandagavond werkte ik daar als kelner en dj. Omdat de combinatie met de school te zwaar werd, vroeg mijn vader aan de directie of ik dinsdagvoormiddag mocht thuisblijven. Dat kon niet. Daarom kreeg ik thuis de toestemming om te stoppen met studeren, op voorwaarde dat ik de handen uit de mouwen wilde steken. Dat deed ik dan.’

Maar hoe kwam je erbij om te starten met een bunjeejumpbedrijfje?

Stefan Kerkhofs: ‘Ik zag dat we twee kranen hadden die naar mijn smaak te vaak niet gebruikt werden. Daarom stapte ik als jonge snotter naar bedrijven om die daar aan te bieden. Op een dag huurde een Fransman een van die kranen voor elastiekspringen in Heusden-Zolder. Ik ging eens kijken wat dat precies was, maar zeker niet met de bedoeling om ook te springen. Op dat gebied ben ik een watje, maar ik werd een beetje gepusht en raapte al mijn moed bijeen. Wel, ik kan je zeggen: die twee seconden veranderden mijn leven. Weken, nee, maanden later voelde ik de adrenaline nog steeds. Ik kon maar niet begrijpen dat ik mezelf had overwonnen. Omdat er voor die kick ook in Vlaanderen een markt moest zijn, ging ik op zoek naar iemand die me elastieken kon leveren. Ik vond die in Frankrijk. Mijn eigen bedrijfje werd een geweldig succes. Vijf jaar na de start had ik twintig kranen.’

Een nieuw idee heeft publiciteit nodig.

‘Ik was op dat moment ook manager van de meidengroep Def Dames Dope, die door heel Vlaanderen trok. Op de toerwagen plakte ik een sticker van Benji Fun. Daardoor kreeg ik naamsbekendheid bij organisatoren en productiehuizen. Zo kwam ik terecht bij het Nederlandse mediabedrijf Endemol. Ik mocht toeleverancier zijn voor hun shows, waarvoor ze grote infrastructurele faciliteiten nodig hadden. Vanaf dat moment gingen we steeds internationaler. Ik werd onder meer gevraagd door de BBC en door Richard Branson, voor wie ik de lancering van Virgin Cola technisch ondersteunde.’

‘In Vlaanderen bouwden we podia voor radiozender Donna, waar ik ongelooflijk goed samenwerkte met mijn betreurde vriend Felice. Omdat ze geregeld vedetten uitnodigden voor hun shows, kwam ik op het idee om VIP-ruimtes te bouwen en limousines te verhuren. Vrijwel elk jaar kwamen we met iets nieuws op de markt. Zo is geleidelijk The Fungroup ontstaan. We hebben nu zestien vaste medewerkers en een tweehonderdtal freelancers.’

Dinner in the Sky werd wereldwijd een succes. Wat maakt die formule zo populair?

‘Restaurantbezoek is voor zakenlui vaak een verplicht nummer, maar een diner op vijftig meter hoogte zullen ze niet snel vergeten. We waken er bovendien over dat er op gastronomisch niveau wordt gekookt. Dat is ook de reden waarom ik dit concept met een partner opstartte. Je mag me alles vragen over McDonalds, maar niets over sterrenzaken. (lacht) Door mijn drukke agenda heb ik de voorbije jaren vooral in wegrestaurants gegeten. Nee, zo erg is het nu ook weer niet, maar ik ben zeker geen specialist op culinair vlak. Dankzij Dinner in the Sky heb ik wel al heel wat bijgeleerd, want ik sta erop om in ieder land enkele lokale gerechten te proeven. Zo heb ik onder meer de Indiase, Israëlische en Libanese keuken leren appreciëren. Tegen het einde van het jaar zitten we niet alleen in China, maar ook in Qatar, Marokko en Bali. Dat belooft.’

Als je je bedrijf verkoopt, hoef je nooit meer te werken.

‘Ik had al twee keer Euromillions kunnen winnen, maar telkens kreeg ik het niet over mijn hart om mijn zaak van de hand te doen. Het klinkt misschien ongeloofwaardig uit de mond van iemand die zichzelf behoorlijk in leven kan houden, maar materiële dingen interesseren me niet. Ik doe niets voor de show. Dagelijks krijg ik mails van mensen die geld vragen, mét bankafschriften om te laten zien hoe moeilijk ze het hebben. Dan denk je wel eens na eer je dure spullen koopt. Ja, ik rijd met een dikke Mercedes, maar ik leg heel wat kilometers af en wil me veilig verplaatsen. Het plezier van het ontwikkelen van nieuwe ideeën, daar is het me nog altijd om te doen.’

‘Ik heb een paar dingen meegepikt uit de biografie van Richard Branson, die ik persoonlijk mocht ontmoeten. Sympathieke man, overigens. Gaat niet bestaat niet, is een van zijn lijfspreuken. Daar kan ik me helemaal in vinden. Ik vind het ook nog altijd leuk om hard te werken. Ik voel me helemaal niet te goed om met kisten te sleuren en een podium te helpen opbouwen. Die drive heeft me geholpen bij de verwerking van de zelfdoding van mijn vader en zus, nu respectievelijk zestien en zeven jaar geleden. Twee drama's die me tekenden, maar niet kapot kregen.’

Voor het VTM-programma Stille Weldoeners trok je naar de Antwerpse achterbuurten.

‘Die ervaring heeft een enorme indruk op me gemaakt. Ik kwam er in contact met vrijwilligers die elke dag in Antwerpen-Centraal voedsel uitdelen aan daklozen. Ik maakte ook kennis met de werkgroep Verder, die steun biedt aan nabestaanden van mensen die uit het leven stapten, én met Sihame El Kaouakibi. Zij is coördinator van Let's Go Urban, een dansproject voor kansarme jongeren. Ik heb voor die gasten een geluidsinstallatie gekocht en ook voor podia gezorgd, zodat zij op grote evenementen kunnen optreden. Dat is het mooiste wat ik mijn leven al gedaan heb. Nooit eerder heb ik zoveel dankbaarheid ervaren als toen.’