Laten we geen tranen laten om het feit dat België in de lijst van gewonnen olympische medailles in het gezelschap vertoeft van landen als Warisdieristan, Swentibold en Fantasialand. Er komt heus nog een medaille bij. Bovendien zou ik geen Chinees of Amerikaan willen zijn. Die landen harken zoveel metaal binnen dat je het op tv amper gezien krijgt.
De voorbije week heb ik dat nog vastgesteld tijdens mijn verblijf in Frankrijk. Op France 2 en France 3 was het me een heen-en-weer geschakel van de ene discipline naar de andere. De ene Française was amper uitgeschermd of ‘les Bleus’ stonden al te handballen terwijl er alweer een Fransoos klaarstond voor een judokamp. Heel vermoeiend.
Thuis, in het land van Sporza, krijgen we de Olympische Spelen als een neutrale toeschouwer te zien. Of zit u liever naar een krijsende Franse commentator te kijken en te luisteren tijdens een zwemwedstrijd? Dan véél liever commentaar van Stef Wijnants en Sidney Appelboom, de voormalige topzwemmer die nu een veilinghuis runt en horloges verzamelt. Wat ze bij Sporza ook goed doen, is de intensiteit van het sportmoment respecteren. In Londen 2012 Magazine liet Frank Raes donderdagavond de honderd meter vrije slag bij de vrouwen zien met commentaar van NOS-collega Jeroen Grueter. Dat klonk zoveel beter omdat de wedstrijd werd gewonnen door de Nederlandse favoriete Ranomi Kromowidjojo (foto), een atlete wier achternaam ik doodgraag uit de mond van nieuwsanker Jan Becaus wil horen komen: Kreumeuwiedjeudjeuw, het moet fantastisch klinken.
Frank Raes zei donderdag trouwens dat de Russische president Poetin een landgenoot kwam aanmoedigen in het judo: ‘Poetin is zelf een begenadigd judoka. In een ongekende gewichtsklasse.’ In sportprogramma’s zijn we dan weer wél goed.