De beelden vanop die twee plekken hadden ook gedraaid kunnen zijn op de Pukkelpopweide van vorig jaar. De verhalen van de ooggetuigen klonken verschrikkelijk bekend in de oren. Wie er vorig jaar bij was op Pukkelpop herbeleefde weer een stukje van wat toen gebeurde. Voor de families van de slachtoffers zal dat het verdriet alleen maar aangescherpt hebben. Het noodlot loert overal om de hoek. Alleen hebben de enen, zoals in Chicago en Nederland, meer geluk dan de anderen als het toeslaat.

Maar toch was het opmerkelijk hoe zelfs de nabestaanden gisteren in de verf zetten hoe belangrijk het is dat Pukkelpop voort doet. Nochtans hing dat een tijdlang aan een zijden draadje, want zo'n ramp heeft ook verstrekkende financiële gevolgen, die het festival maar ternauwernood heeft kunnen overleven. Bovendien kreeg organisator Chokri Mahassine bakken kritiek over zich heen. Dat hij het festival niet onmiddellijk afgelastte bijvoorbeeld, of dat hij onhandig te werk ging toen hij de festivalgangers van vorig jaar in drankbonnen terugbetaalde.

Of dat terecht is, laten we hier even in het midden. Veel essentiëler is de vraag of het festival voldoende beveiligd was. De critici van een jaar geleden zullen ongetwijfeld de aanpak van Lollapalooza aangrijpen om te onderstrepen dat er niet voldoende gebeurd is. Dat is onzin: zonder de ramp op Pukkelpop hadden ze in Chicago wellicht nooit voor deze drastische aanpak gekozen. Wat Pukkelpop meer had kunnen doen, is niet duidelijk. Want hoe wapen je je tegen het onvoorspelbare?

Hoe dan ook wordt het over acht dagen een bijzondere editie van Pukkelpop. Een editie zonder de ingestorte Chateautent, nu vervangen door de Castello. Zonder bomen op het terrein en met een herdenkingsmonument. ‘Het wordt raar', zei ook Mahassine. Dat wordt het zeker. Maar Pukkelpop moet vooral een feest worden. De organisatie heeft een uitstekend programma in elkaar gebokst, en we kunnen alleen maar hopen dat zij én de festivalgangers een editie zonder één enkel ongeluk mogen beleven.