So far, so good. Maar toch gaat er een grote dreiging uit van dit verhaal. Het doet je nadenken over de potentiële risico's van kernenergie. Doorgaans staat niemand echt stil bij die risico's. Zolang het licht gaat branden als het wordt aangeknipt, is het al lang goed. Voor de rest denkt het gros van de bevolking niet echt na over waar die elektriciteit vandaan komt en wat de risico's zijn van de productie. Heel af en toe steekt wat angst de kop op, bijvoorbeeld na de kernramp in Japan. Nu zitten we echter met een mogelijk probleem in onze achtertuin en is het wijs om stil te staan bij de mogelijke gevolgen van een probleem met een van de kerncentrales. Want de gevolgen kunnen desastreus zijn.

Het verhaal met Doel 3 en Tihange 2 drukt de regering met de neus op de feiten. Al te lang heeft de overheid - en dan vooral de voorgangers van Di Rupo - getreuzeld om duidelijkheid te verschaffen over de uitstap uit de kernenergie. Zou die er komen of niet? Misschien wel, misschien niet: dat was altijd de teneur van het debat. Ondertussen werd er te weinig geïnvesteerd in alternatieve en duurzame vormen van energie. Ook al omdat sommigen - N-VA en Jean-Marie Dedecker - nog altijd pleiten voor de bouw van nieuwe kerncentrales. Dat maakt dat je de bestaande installaties nog altijd nodig hebt om dit land van stroom te voorzien.

Wat gebeurt er als zich een rampscenario voltrekt en beide centrales dicht blijven? Het gaat hier over een productie van 2.000 megawatt, op een totaal van 16.000. Dat betekent dat het hele schema voor de kernuitstap overhoop gegooid wordt. Doel 3 en Tihange 2 zouden pas sluiten in respectievelijk 2022 en 2023. Als dat nu al gebeurt, is het ondenkbaar dat Doel 1 en 2 al in 2015 zouden dichtgaan. Dan zouden de problemen voor de energiebevoorrading onoverzichtelijk worden. Want je kunt niet blijven energie aankopen in het buitenland.