Michelle Martin werd tijdens haar jeugd verstikt door de psychologische druk van haar moeder, getuigt het familielid. Ze kende niet veel van het leven toe ze in de klauwen van Dutroux terechtkwam. Ze veranderde van gemanipuleerde in manipulator, getuigt de neef.
Toen ze in 1992 de gevangenis verliet na een eerste celstraf voor ontvoering en opsluiting, als medeplichtige van haar man, 'leek ze volledig van de realiteit afgesneden, zonder enig besef van de ernst van de feiten die ze gepleegd had. Ze grapte, ze lachte. Het was duidelijk iets waarover ze zich geen zorgen maakte.'      

'Nadat ze in 1996 opgepakt werd, heb ik geen enkel woord van medeleven voor de slachtoffers gehoord', aldus de neef. 'Geen tranen, tenzij voor zichzelf. En zeker geen zelfkritiek. In haar gedachtengang was zij het slachtoffer. Toen heb ik niet met een ontwrichte en kwetsbare vrouw gesproken die volledig de kluts kwijt was. Integendeel, de Michelle van na 1996 leek me vastberaden bij de methodische aanpak van haar verdediging: het blijven herhalen dat ze niet verantwoordelijk is voor de gruweldaden. Ze voelde zich niet schuldig.'

Sinds het proces van 2004 in Aarlen heeft de neef geen contact meer met Martin. Hij wil de deur niet volledig sluiten, maar Martin moet eerst de ernst van haar daden beseffen en spijt betuigen. 'Ik eis vooral dat ze eindelijk de waarheid zegt.'