Begin jaren zestig werd Engeland opgeschrikt door enkele mysterieuze verdwijningen. Tussen juli 1963 en december 1964 verdwenen in de buurt van Manchester vier kinderen, onder wie Keith Bennett. De politie stond voor een raadsel. Hoe er ook werd gezocht, de kinderen bleven spoorloos en de daders onvindbaar.

Moord met bijl

Bijna een jaar na de vierde verdwijning - op 7 oktober 1965 - kreeg de politie een vreemd telefoontje. Ene David Smith vertelde vol afschuw dat zijn schoonzus en haar vriend een homoseksuele tiener hadden gewurgd, nadat ze hem zwaar hadden toegetakeld met een bijl. Smith was getuige geweest, omdat ze in hem een potentiële kompaan hadden gezien. Met de sadistische moord op de tiener hadden ze hem willen bewijzen tot wat ze in staat waren.

De politie kon Ian Brady en Myra Hindley oppakken in hun huis, terwijl het verminkte lichaam van de tiener er nog lag. Vanaf dan ging het snel. Een huiszoeking leverde ook bewijzen op van hun betrokkenheid bij twee onopgeloste verdwijningen van kinderen. Hun lichamen bleken begraven in de moerassige streek ten noorden van Manchester. Ze bleken voor hun dood allebei mishandeld en misbruikt. Een van de bewijsstukken was een opname van de laatste momenten van een slachtoffer, tevergeefs smekend om genade.

Gezichten van het kwaad

De brutaliteit van de moorden schokte heel het land. Ian Brady en Myra Hindley werden beschouwd als de verpersoonlijking van het kwaad. Geen wonder dat ze allebei tot levenslang werden veroordeeld.

Negentien jaar later werd Brady psychopathisch verklaard en verhuisde hij van de gevangenis naar een psychiatrisch ziekenhuis. Daar bekende hij nog twee andere moorden, op Pauline Reade (16) en Keith Bennett (12). In een ultieme poging de lichamen van die twee slachtoffers terug te vinden, werden Brady en Hindley opnieuw naar Saddleworth Moor gebracht. Het lichaam van Pauline werd er inderdaad ontdekt, dat van de kleine Keith bleef spoorloos.

Hongerstaking

Al die tijd is Winnie Johnson, de moeder van de jongen, naar haar zoon blijven zoeken. Zonder succes. Hindley is jaren geleden al gestorven in de gevangenis en kan geen tips meer geven. En op de hulp van Brady moest Winnie Johnson al helemaal niet rekenen. De psychopatische moordenaar is de jongste decennia maar met een ding bezig: hij wil sterven. In een hardnekkige poging daartoe houdt hij al sinds 1999 een hongerstaking. Maar het gerecht wil hem absoluut in leven houden en al jarenlang wordt hij dag na dag tegen zijn wil met een sonde gevoed.

Brady en zijn gruweldaden waren de jongste jaren wat in de vergetelheid geraakt. Maar deze week laaide plots de hoop op dat kleine Keith misschien toch nog gevonden kan worden. Een vertrouwenspersoon van Brady verklapte aan reportagemakers van de Britse zender Channel 4 dat ze van Brady een brief had gekregen die ze pas na zijn dood aan de moeder van Keith mocht bezorgen. Nieuws waarmee de zender meteen naar de politie stapte, want - zo wordt vermoed - misschien staat in die brief wel waar Keith begraven ligt.

Bestaat ie, of bestaat ie niet?

De hamvraag is nu wel of die brief wel bestaat. De bewuste vertrouwenspersoon werd door de politie opgepakt na een huiszoeking. Ze zou verklaard hebben dat ze de brief aan de moordenaar terug heeft gegeven. Maar een tweede huiszoeking in de cel van Brady leverde voor zover bekend ook niets op.

Het onderzoek is nog volop aan de gang. Maar gisteren werd duidelijk dat het voor Winnie Johnson allemaal geen verschil meer zal maken. Net gisteren overleed ze aan kanker, een ziekte waar ze al jaren tegen vocht. Dat terwijl haar vruchteloze zoektocht na bijna vijftig jaar misschien eindelijk resultaat kan krijgen. Op voorwaarde dat de brief van Brady echt bestaat en hij ook gevonden wordt.