Zelfs in het lommerrijke park Den Brandt was het puffen geblazen. Ondanks de hitte waren er - anders dan op de rockfestivals - nochtans geen blote lijven te zien op Middelheim.

Het jazzpubliek houdt het graag beschaafd en koos zelfs bij deze tropische temperaturen liever voor de geklede linnen lange broek of het zomerkleedje in plaats van voor de vrijetijdsshort of hotpants.

De acht kraantjes met leidingwater, dat door de organisatie gratis werd aangeboden, en de verfrissende neveldouche werden gretig bezocht. De inderhaast opgetrommelde ijsventer noteerde toprecettes.

Grens bereikt

Wat de muziek betreft, bleken Toots Thielemans op vrijdag en Paolo Conte op zaterdag de absolute publiekstrekkers.

Mede door die uitverkochte concertdagen klokte Jazz Middelheim 2012 af op alweer een record van 20.000 bezoekers. Hiermee is de grens op deze mooie festivallocatie stilaan bereikt.

Het werd zo druk rond de uitpuilende festivaltent dat de comfortgrens overschreden dreigde te worden. Het was echt zoeken naar nog een vrij plekje op het gras.

Opvallend: de jazzgrootheden lokten bezoekers van heinde en ver. Was de voertaal op Jazz Middelheim vroeger overwegende beschaafd Antwerps, dan hoorden we nu de meest diverse Vlaamse dialecten en heel wat vreemde talen spreken, tot het Russisch toe.

Voor de 90-jarige Toots waren er dit jaar heel veel Nederlanders op de afspraak.

Zelfs een verzwakte Toots ontroerde en ook de haast mythische Paolo Conte, waarvoor ook BV's als Kurt Van Eeghem, Jelle Cleymans en Stanny Crets naar park Den Brandt waren afgezakt, loste de verwachtingen in met een lang en sfeervol concert. Enig minpuntje was dat de Italiaan met de korrelige stem, ondanks een staande ovatie, weigerde terug te keren voor een bis.

De fans wachtten tevergeefs op ‘Max’, zijn grote hit uit de jaren tachtig.

Al waren er ook puristen die op Facebook uitschreeuwden dat iemand als Paolo Conte niet thuishoort op een jazzfestival.