Marieke was een beloftevolle atlete toen ze getroffen werd door een zeldzame en progressieve spierziekte. In 2000 kwam ze in een rolstoel terecht maar ze liet zich daar niet door ontmoedigen. Ze begon opnieuw te sporten. Eerst deed ze aan rolstoelbasketbal. In 2004 schakelde ze over op para-triathlon. In die sport werd ze wereldkampioen in 2006 en 2007. Ze deed ook mee aan de loodzware Iron Man van Hawaii. Omdat haar ziekte blijft evolueren moet ze zich focussen op sporten die ze nog aankan.

Vorig jaar schakelde Marieke over op atletiek. Ondertussen is ze Europees recordhoudster op de 100, 200 en 400 meter voor rolstoelatleten. Op de 800 meter is ze zelfs wereldrecordhoudster. Dat wereldrecord stond al 7 jaar op naam van een Canadese atlete.

Marieke haalde ook de Olympische limiet voor de Paralympics in Londen. Op zaterdag 1 september neemt ze deel aan de 200 meter rolstoelsprint. Op 5 september staat de 100 meter op het programma. ‘Niemand had dat durven te denken toen ik ziek werd’, zegt de atlete. ‘Ik ben echter altijd blijven proberen om het maximum uit mijn leven te halen.’

Op basis van haar huidig vormpijl is de Diestse een medaillekandidate. ‘Alles hangt af van hoe ik me voel’, zegt Marieke. Ik heb niet zomaar een gebroken rug. Mijn handicap is het gevolg van een ziekte. Als het weer tegenzit, heeft dat een invloed op mijn fysieke paraatheid. Druilerig weer doet mijn lichaam geen goed. Ik functioneer het best in droge en warme omstandigheden. Maar ik vertrek alleszins met de bedoeling om een medaille te halen.’

Sinds 2009 heeft Marieke de begeleidingshond Zenn. Hij is er in Londen ook bij. ‘Zonder hem ben ik erg afhankelijk van anderen’, zegt ze. ‘Zenn zorgt er echter voor dat ik volledig zelfstandig kan functioneren. Maar hij is ook een onmisbare gezel geworden.’