Maandagavond belandde Bonte ter hoogte van Leffinge met zijn Citroën Xantia in het kanaal Nieuwpoort-Plassendale. De man was een hele tijd kritiek, maar haalde het uiteindelijk toch. Dat hij het nog kan navertellen, heeft hij maar aan één man te danken: de Brugse wielertoerist Marc Monbaillieu. Aanvankelijk werd gezegd dat een Nederlander de wagen achterna dook en Gabriël op het droge trok, maar dat klopt niet helemaal. Het was Marc die in het kanaal sprong om Gabriëls schijnbaar levenloze lichaam naar de oever te brengen.

De informaticadirecteur van het AZ Maria Middelares in Gent is een fervent wielertoerist en was maandagavond een fietstocht aan het maken langs het jaagpad. Toen de man plots een nat wegdek onder zijn wielen kreeg, werd hij aangesproken door een Nederlander. ‘Die man was in paniek, wees naar het kanaal en zei dat hij niet kon zwemmen’, vertelt Marc. ‘Hij vroeg me of ik dat wel kon en toen ik even verderop de bumper van de wagen en een lichaam in het water zag, wist ik hoe laat het was. Dat water was er gekomen door de enorme plons die de wagen gemaakt had. Ik trok mijn schoenen en mijn truitje met mijn geld, gsm en dergelijke uit en sprong in het water. Gabriëls wagen lag zo'n acht meter van de oever. Hijzelf dreef op het water. Aanvankelijk dacht ik dat hij dood was. Toen ik bij hem kwam, zag ik echter dat zijn ogen niet dood leken. Hij bewoog niet meer en ik kon hem naar de kant van het kanaal brengen. Gelukkig kon ik daar in het water staan. Samen met een andere wielertoerist en de bewuste Nederlander duwde ik Gabriël, die toch geen pluimpje is, op de oever.’

‘Maar normaal’

Marc Monballieu maakte gisteren opnieuw een fietstocht langs Leffinge en bracht Gabriël een bezoekje. De dankwoorden en superlatieven vlogen in het rond. Marc bleef er echter heel nuchter bij en relativeerde zijn heldendaad. ‘Ik vind het eigenlijk niet meer dan normaal dat ik dat water ben ingesprongen. Ik moest ook helemaal niet zo ver zwemmen om tot bij Gabriël te komen. Ik word hier nu wel opgevoerd als held, maar ik vind dat ik niet meer dan mijn plicht gedaan heb. Iedereen die kan zwemmen, zou dat gedaan hebben. Ik besef uiteraard wel dat ik die man zijn leven gered heb, en dat doet me ook iets.’

Daarom zakte hij gisteren nog eens af naar Leffinge. Daar kon hij Gabriël twee dagen later gezond en wel de hand schudden. Op die manier kunnen beide partijen het voorval achter zich laten en enigszins afsluiten. De dankbaarheid die hij kreeg, deed Marc zichtbaar plezier. ‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel even slikte toen ik hoorde dat de politie misschien aan een wanhoopsdaad dacht. Voor hetzelfde geld had ik iemand gered die niet gered wou worden.’

Dat bleek gisteren echter helemaal niet het geval. Gabriël Bonte ziet het hele voorval als een nieuwe start. De man had te veel gedronken, heeft geen rijbewijs en reed met een wagen die niet gekeurd of verzekerd was. Hij mag zich dus zeker aan een gerechtelijk staartje verwachten. ‘Maar daar zal ik mijn verantwoordelijkheid in nemen’, reageert hij. ‘Ik ben dom geweest en zal nu op de blaren moeten zitten. Ik ben vooral ongelofelijk dankbaar dat ik het nog kan navertellen. En dat heb ik maar aan één iemand te danken. Het doet me dan ook immens veel plezier dat hij hier eens binnensprong. De man die je leven gered heeft, in de ogen kijken, doet toch iets met een mens. Voor mij is hij echt een grote held! Hopelijk kan ik ooit iets voor hem terugdoen.’