‘Vrijdag begon ik me ernstig zorgen te maken’, vertelt Jasbir Singh (39). ‘Ik slaagde er maar niet in om van op mijn werk, een Italiaans restaurant in Etterbeek, mijn gezin aan de telefoon te krijgen. In de vooravond hield ik het niet meer uit. Ik vroeg mijn baas of ik even naar huis mocht, naar de Generaal Capiaumontstraat in Etterbeek, om me ervan te vergewissen dat alles in orde was met mijn vrouw en kinderen. Maar toen ik binnenstapte in ons appartement wachtte mij een vreselijk drama.’

‘Er brandde geen licht in het appartement toen ik de deur opende. Ik riep mijn vrouw en mijn kinderen, maar ik kreeg geen antwoord.’

‘Toen ik het salon binnenstapte, knipte ik het licht aan. Het eerste wat ik zag was bloed, overal bloed. En midden in dat bloed zag ik eerst mijn oudste zoon liggen, dan mijn vrouw en mijn tweede zoon. Ze lagen allemaal dood voor het tv-toestel. Het was verschrikkelijk om te zien’, zegt Jasbir.

De kleinste van zijn drie zonen kon Jasbir niet meteen terugvinden, zegt hij. ‘Ik riep hem, maar het bleef onheilspellend stil. Ik ben naar een ander vertrek van het appartement gaan kijken. Daar heb ik hem gevonden. Ook hij lag in een enorme plas bloed. Ik was volledig de kluts kwijt. Ik ben het appartement uit gerend en heb de politie verwittigd.’

Niets gezien of gehoord

De papa zegt dat hij zich niet kan voorstellen wie zijn gezin op zo’n gruwelijke manier heeft kunnen vermoorden. En naar het waarom van het bloedbad heeft hij helemaal het raden. ‘Ik heb geen vijanden, ik lig met niemand in de clinch, ik heb bij niemand schulden. Wie heeft dit kunnen doen? Heel mijn gezin is weg. Ik ben mijn vrouw en kinderen voor altijd kwijt. Ik begrijp gewoon niet wat mij overkomt. Maar ik wil weten wat er met mijn gezin gebeurd is. Ik ben hun papa. Ik heb het recht om te weten wie mijn gezin vermoord heeft.’

De zoektocht naar de daders dreigt voor de politie geen makkelijke opdracht te worden. Niemand in de straat, zelfs onderbuurvrouw Agatha niet, heeft vrijdag verdachte personen opgemerkt of zelfs maar iets vreemds gehoord. Geen kreten, geen slaande deuren, geen onbekende personen die het gebouw verlieten, geen auto die met gierende banden wegscheurde, helemaal niets. Nergens zijn ook sporen van inbraak teruggevonden, niet op de deur van het gebouw en evenmin op de deur van het appartement van het gezin Singh.

‘Een gelukkig gezin’

Voor de buurt leken de ouders en de drie zonen een gelukkig gezin te vormen dat het met niemand aan de stok had. Er waren ook geen financiële problemen. ‘Zij wonen hier al zes jaar. Elke maand betaalden zij zonder problemen de huur’, zegt Nihat Saday, de zoon van de eigenaar van het huis. ‘Het waren modelhuurders. Nooit last mee gehad, nooit commentaar op gekregen van andere huurders of van buren.’

‘De vrouw bleef veel thuis en zorgde voor de kinderen’, zegt bakker Younes El Maaroufi (28). ‘Zij had niet veel contact met de buren, want zij sprak amper Frans. Het was vooral de papa die wij zagen. Een lieve man die alles voor zijn kinderen over had. Twee weken geleden nog maar is hij een taart komen bestellen, met slagroom en met een grote 5 op. Want een van zijn kinderen was jarig.’

Manindir Jit Jassu kent het gezin vrij goed. Zij komt ook uit Ludhiana, een stadje in de Indiase provincie Punjab. ‘Jasbir is eerst naar België gekomen, zo’n twintig jaar geleden, schat ik. Hij heeft een tijdje met mijn man in Brussel gewoond toen zij nog geen papieren hadden. Later is zijn vrouw overgekomen. Zij hadden het hier erg naar hun zin. Ik kan mij niet voorstellen dat zij voorgoed weg zijn’, zegt de vrouw wenend.