Alicia weegt nog amper 30 kilogram. Vel over been, zoals dat in de volksmond cru heet. Ze was pas 11 jaar toen ze na een zware emotionele schok besloot om niet meer te eten. Het meisje kwijnde zienderogen weg. Alicia's familie liet echter niet begaan en bond de strijd aan met haar anorexia. Haar vader op kop.

Een aartsmoeilijke opdracht, bleek al snel. Voedsel weigeren werd voor Alicia een ziekelijke verslaving: ‘Zodra ik onder een bepaald gewicht zak, heb ik de indruk dat mijn anorexia op me inwerkt als een soort drug', schrijft ze op haar Facebookpagina. ‘Het zal niet meevallen om daarvan af te kicken.'

‘Ik heb deze drug nodig om dat moeilijke verleden van me af te schudden. Hoe minder ik weeg, hoe meer ik de indruk krijg dat ik dat allemaal achter mij kan laten. Ik barst dan van energie, het leven lacht me toe als nooit voordien. Al weeg ik nog slechts 29 kilogram. Iedereen verwerkt verdriet op zijn manier. Dit is nu eenmaal mijn manier.'

Gedwongen voeding

Alicia stelt het met een kop thee en een glas water. Tot wanhoop van de artsen, die niet weten hoe ze de jonge vrouw op andere gedachten kunnen brengen. Al tien jaar lang. Ten einde raad zijn de dokters naar het gerecht gestapt. Ze konden de vrederechter ervan overtuigen dat Alicia tegen zichzelf moet worden beschermd. Desnoods met dwang. Omdat ze weigert de behandeling te volgen die haar leven zou kunnen redden, aldus de artsen.

De rechter was het met hen eens en beval 12 december vorig jaar de collocatie van Alicia. Daardoor wordt ze twee jaar lang gedwongen opgenomen in de gesloten psychiatrische afdeling van een Brussels ziekenhuis. Ze wordt er met handen en voeten aan het bed vastgebonden, bewijzen de foto's die Alicia op Facebook plaatste. Ze krijgt amper voldoende bewegingsvrijheid om haar gsm en tablet te bedienen. Alicia wordt gedwongen gevoed, met een sonde in haar neus. Met voedsel dat haar ziek maakt, waardoor ze nog meer dreigt te vermageren, zeggen bezoekers.

Alicia en haar papa zijn het meer dan beu. ‘Ik weiger helemaal niet om een medische behandeling te volgen. Maar laat dat bij mij thuis gebeuren, niet in een instelling waar ik me als een gevangene voel', heeft Alicia haar papa laten weten. De vader heeft een team van hulpverleners opgetrommeld die bereid zijn om Alicia te verzorgen in de omgeving die zij verkiest. Thuis dus.

Daarvoor moet de collocatie echter nietig worden verklaard. Een eerste proces om dat te verkrijgen, is met een sisser afgelopen. Maar Alicia en haar vader tekenden beroep aan. En daar is de deur op een kier gezet: het debat over de mogelijkheid om de plaats te kiezen waar Alicia verder behandeld wil worden, wordt vandaag opnieuw voor de rechtbank geopend.

Alicia zal zelf aanwezig zijn. Alsof ze de rechter een signaal heeft willen geven dat het anders kan, is Alicia de jongste weken een beetje bijgekomen. Het blijft voor haar en haar papa echter bang afwachten of dat signaal voldoende zal zijn om de rechter te overtuigen dat Alicia beter naar huis kan worden gestuurd.