Al een paar jaar aast Fanny Godin (109) uit Zoutleeuw op de titel van oudste Belg. Maar dat het nu ook écht zover is, dat wist ze gistermiddag nog niet. De hele heisa rond haar persoon - interviewtje hier, fotootje daar - begreep ze dan ook niet zo goed. 'Ik weet wel dat ik zondag 110 jaar word. Maar zo speciaal is dat toch niet? Er zijn mensen die nog ouder zijn als ik, hoor.' Maar dus niet in België.

Fanny mag dan wel de oudste inwoner van ons land zijn, toch moet ze niet onderdoen voor haar jongere collega-bewoners van het woon-zorgcentrum. Elke week tekent ze present voor de gymnastiekoefeningen in het rusthuis, ze gaat elke maand zwemmen, ze dartelt - weliswaar met wandelstok - vrolijk de trappen af en vertelt honderduit.

Haar geheim? 'Ik heb er geen', zegt ze. 'Of misschien toch: veel sporten. Ik ben altijd sportief geweest. Fietsen, zwemmen, tennissen: ik heb het allemaal gedaan. Ik doe dat nu nog. Misschien is dat wel mijn geheim. Vele anderen honderdjarigen wijten dat aan de borrel die ze zich elke dag uitschenken, maar dat doe ik niet. Ik hou het bij water en af en toe een glaasje wijn.'

En misschien hebben ze hierboven ook wel een handje geholpen, want Fanny is elke week een trouwe bezoeker van de misvieringen in het rusthuis. Vorige week ging ze nog op bedevaart naar Scherpenheuvel. 'De pastoor wist dat ik er was', zegt ze fier. 'Tijdens de misviering heeft hij gezegd dat ik zondag 110 jaar word. Toen ben ik even rechtgestaan, zodat iedereen in de kerk me zou zien.'

Fanny trouwde tijdens de Tweede Wereldoorlog met Jacques, met wie ze ook een dochter heeft. Dertig jaar geleden overleed haar echtgenoot. Fanny bleef alleen achter in Brussel, tot ze op haar 102 introk bij haar dochter in Ransberg. Vier jaar geleden verhuisde ze naar het rusthuis. 'Ik heb een mooi leven gehad', zegt Fanny. 'Ik heb nooit moeten werken, heb veel kunnen reizen en genieten van het leven. Al wil dat niet zeggen dat het voorbij is. Er mogen nog vele jaren bijkomen, maar je weet hoe dat gaat: het kan plots snel gedaan zijn.'