Piet Huysentruyt (43) opende in mei 2003 zijn restaurant in Les Vans, in de Franse Ardèche. Een naam hoefde hij niet te bedenken: hij nam Le lutin gourmand - de gulzige dwerg - gewoon over. De zaak was een instant succes. Het dorp telde zelfs dertig procent meer Vlaamse toeristen. Elke avond bakje vol, maar dat begon te wegen. Want na zijn werk in de keuken wachtte Piet een twee job: socializen met de klanten. Praatje slaan, grapje maken, fotootje maken, handtekening zetten. In combinatie met zijn werk voor tv en zijn boeken werd trop Piet te veel.

Zaterdag ging Le lutin gourmand dicht. Tot grote opluchting van de chef. ,,Ik was een gebroken man'', zei Piet gisteren. ,,Nu ben ik weer gelijmd. Ik heb altijd een klein restaurant gewild, maar plots werd het een fabriek. Ik beschouw mezelf een beetje als een kunstenaar en iedereen weet dat die zich niet goed voelen in een fabriek.''

Heb je zaterdag een speciaal sluitingsmenu gemaakt?

,,Eerst dacht ik: laat ik biefstuk met frieten of mosselen op zijn Vlaams serveren. Maar ik heb maar gewoon gedaan. Hoewel: zaterdag was mijn grootste complet ooit. Er zat 59 man, de tafels stonden tot op het trottoir. Met drie koks is dat keihard werken. Bovendien vroeg zowat iedereen aan mij: kijk 'es voor de foto, Piet . Mijn souschef heeft moeten ingrijpen: mevrouw, dit is echt het moment om dit te vragen. Iedereen was content, hoor. Een reactie deed me zeer veel deugd: het was professioneel tot het einde .''

Hoe zwaar was het seizoen?

,,Het is een zeer moeilijk jaar geweest, zowel fysiek als in mijn hoofd. Je wordt opgeslorpt, meegezogen en je moet mee. De mensen zeggen: gij hebt een gemakkelijk leven, uw restaurant is van zondag tot dinsdag gesloten . Maar ze vergeten hoeveel tijd ik in televisie en boeken steek. Het is van 24 juli geleden dat ik nog een weekend vrij had. Mijn restaurant is dicht, maar nu sta ik weer voor vrienden te koken. Ik geef een groot feest voor mijn vrienden. Ik smijt de overschot van zaterdag gewoon op de barbecue.''

En nu mag je de olijfboer uithangen.

(lacht) ,,We zien wel wat het jaar brengt. Er ligt inderdaad een stuk grond klaar. Ik heb al vijftig bomen staan, dat stuk wordt gewoon uitgebreid.''

Na je sterrenrestaurant in Wortegem-Petegem is dit het tweede restaurant dat je sluit. Wat is de kans dat je een derde opent?

,,Zeg nooit nooit, maar die kans is één op honderd. Mijn gezin wordt groot, ik wil me daar mee bezighouden. Ons Marie gaat naar de universiteit in Lyon. Omdat ze Chinees studeert, begint ze veertien dagen vroeger aan het academiejaar dan de rest. Probleem is dat haar kot nog niet geïnstalleerd is.''

En je zoon Cyriel zit in de opstart van een rockcarrière.

,,Hij blijft goed repeteren, ja. Ik heb hem gezegd dat hij aan een rockrally moet meedoen, in de studio moet kruipen, een demo naar Studio Brussel moet opsturen. Maar hij moet vooral met de voeten op de grond blijven. Hij is zestien, dat is geen leeftijd om te zweven.''

Je restaurant staat te koop. Of is het al verkocht?

,,Dat zou mooi zijn. Nee, we zijn aan het praten met een paar mensen. Ik herhaal mijn oproep aan de nieuwe Wout Bru om zich te melden. Het dorp Eygalières was twintig jaar geleden compleet onbekend, maar door het restaurant van Wout weet iedereen het nu liggen. Je moet de mensen een reden geven om naar je restaurant te komen. Voor mijn restaurant was ik die reden, maar iemand anders kan dat net zo goed. Ik denk trouwens dat ik het eerste jaar wel in de buurt van het restaurant zal blijven. Het blijft een kindje in adoptie.''

Je beseft toch dat de sluiting van je restaurant een klein drama is voor het toerisme in Les Vans?

,,De burgemeester zit met de handen in het haar. Ik heb er een heel mooie brief van gekregen, maar ik verander niet van gedacht. In het restaurant zei iedereen ook: het is toch spijtig, hè? Dan zei ik: voor u, niet voor mij . Niemand houdt rekening met mijn gezondheid, hè? Ik heb al eens een waarschuwing gehad, ik wil niet op de volgende wachten. Je moet zorgen dat je motor goed onderhouden is, voor uw joint de culasse springt.''

Dan rest de vraag: en nu?

,,Als mensen me vragen wat ik ga doen, zeg ik: doe ik nog niet genoeg, misschien? Ik vraag gewoon dat mensen mijn beslissing aanvaarden. En voor de rest: tot op de markt, met een glas Pastis.''