Cynthia Dult werd doof geboren en heeft nog een dove en een normaal horende zus. 'Mijn ouders horen normaal, maar ze zijn dragers van een gen dat doofheid veroorzaakt', vertelt ze. Ze glundert nog na van de promotieplechtigheid. Lien Opsommer, haar tolk Vlaamse gebarentaal, begrijpt haar bijna moeiteloos.

Godsdienstles

'Ik ben al drie maanden afgestudeerd en ik werk sinds 1 september voltijds. Ik geef godsdienstles en maatschappelijke vorming aan dove scholieren in de secundaire school voor buitengewoon onderwijs Sint-Gregrorius in Gentbrugge. Ik liep er stage en ze vroegen me te solliciteren. Een voordeel is dat ik weet wat er in hun hoofd omgaat', zegt ze.

Cynthia Dult wist als kind al dat ze later iets wilde gaan doen met kinderen. Maar de weg was lang. 'In de middelbare school - een gewone school in Wetteren - kon ik mijn doofheid niet aanvaarden. Tijdens mijn puberteit zat ik behoorlijk in de put. In de hogeschool kreeg ik meer zelfvertrouwen. Vandaag aanvaard ik mijn doofheid', vertelt ze.

Waarom durfde ze de stap naar hoger onderwijs te zetten? 'Omdat ik op de Arteveldehogeschool welkom was en er duidelijke afspraken zijn gemaakt, heb ik het gewaagd. Ik moest mijn uurrooster goed in elkaar puzzelen en mijn tolkuren efficiënt gebruiken.'

De Vlaamse overheid beslist op hoeveel uren een dove student recht heeft. Cynthia had recht op 250 tot 300 uren tolken per schooljaar. 'Dat is te weinig', zegt ze. 'Het gevolg was dat ik me moest behelpen met liplezen en cursussen van medestudenten. Zonder tolk ontglipte me allerlei informatie. Ik moest thuis mijn cursussen bijwerken. Ik kon wel altijd bij de docenten terecht als ik iets niet begreep.'

Vakken als muziek en gesproken Frans moest ze laten vallen, zij leerde 's avonds dovencultuur en gebarentaal. Het eerste jaar was een harde noot om te kraken. 'De toegang en de integratie verliepen moeizaam. Als ik al eens uitging was dat met dove mensen. Neen, ik voelde me absoluut niet gediscrimineerd, maar hoe je het ook draait of keert, ik was een buitenstaander. Het gevoel dat het niet meer ging overviel me soms en sociaal was er een gemis. In het derde jaar verbeterde dat aanzienlijk, ook al omdat ik twee goede vriendinnen had.'

'Mijn studietijd was stresserend', zegt ze. 'Sinds ik werk heb ik veel meer vrije tijd en kan ik gaan mountainbiken of naar de film. Ik zou graag lesgeven voor een gewone klas. Alleen gaat dat niet zonder tolk. Ik zou moeten werken om de tolk te betalen in plaats van er iets aan over te houden', zegt ze. In haar voetsporen zijn aan de Arteveldehogeschool intussen nog twee dove studenten aan een lerarenopleiding begonnen.