Buelens ziet er heel anders uit op de derde dag van het proces. De aanwezigheid van zijn ouders en jongere broer en zus doet hem duidelijk goed. Minder gelaten dan de afgelopen dagen en met rechte rug volgt hij woord voor woord. ,,Hij is een lieve jongen die altijd voor familie en vrienden opkwam en zeker nooit iets verkeerds zou doen met zijn kinderen'', zegt zijn familie unaniem. ,,Een antisociaal geval met kenmerken van een psychopaat en een man met een enorm agressiepotentieel gericht op het zwaar toetakelen van zijn slachtoffers'', beweren de psychiaters. Voor Buelens is deze karakterbeschrijving niet onbelangrijk, aangezien hij blijft beweren dat hij onschuldig is aan foltering, slagen en doodslag van zijn zeven maanden jonge dochtertje Xena.

,,Hij was soms wel opvliegend, maar daarom sla je nog geen kind'', zegt vader Buelens. ,,Cindy was wel soms agressief. Zo heeft ze mijn zoon een keer van de trap gegooid.'' Net als vader Buelens wijst moeder Buelens met een beschuldigende vinger naar Croon. Over de dag dat Buelens haar belde om te zeggen dat zijn dochtertje gestorven was, zegt Osteyn: ,,Ik ben er meteen naartoe gereden. Er was nog geen dokter gebeld, dus dat heb ik gedaan. Toen ik mijn zoon in de keuken vroeg wat er was gebeurd, zei hij dat Cindy Xena geslagen had.'' De advocaat van Croon, Jan Van Dam, springt meteen recht. Hij wil ten alle koste aanwijzen dat zijn cliënt niet de enige dader is.

,,Waarom heeft u over dat gesprekje met uw zoon tot op vandaag nooit gesproken?'', vraagt Van Dam. Geen antwoord. Osteyn begint te schuifelen op haar stoel. David kijkt zenuwachtig in de richting van zijn moeder ,,Ik weet het niet. Maar ik weet zeker dat mijn zoon nooit aan zijn kinderen zou raken.''

,,Ik heb nooit gezien dat de kinderen blauwe plekken hadden of zo, maar we mochten niet altijd binnen als we langskwamen. Ik denk dat Cindy ons dan niet wou binnenlaten. Toen we met de geboorte van Xena suikerbonen kwamen brengen, heeft Cindy ons er ook uitgegooid. David kon wel eens opvliegend zijn, maar hij was ook een hele lieve jongen'', zegt Osteyn.

,,Heeft u ooit slaag gehad?'', vraagt de voorzitter. ,,Ja, een keer'', antwoordt Osteyn, ,,ik had een gebarsten oogkas en neusbeen. Maar voor zijn kinderen was hij goed.''

Tijdens de getuigenis van zijn kleine zus laat Buelens voor de eerste keer een traan. ,,Ik geloof dat hij een goede vader was en is'', zegt Sabrina Buelens overtuigd. Voor de eerste keer sinds het begin van het proces kijkt Croon de hele tijd in de richting van Buelens, alsof ze wil peilen wat de getuigenissen van zijn familie met hem doen.

De zotte

Voor haar zijn er heel wat minder getuigen. Haar vader overleed eerder dit jaar en haar moeder is dement geworden. Enkel twee vrienden en haar ex-man, Steven Van Dam, willen over haar iets kwijt. Maar een duidelijk beeld kunnen ze van haar niet schetsen. Met Van Dam heeft Croon een dochtertje van zeven, dat haar in 2002 werd afgenomen omdat vermoed werd dat ze het kind mishandelde. ,,In het begin was ze normaal'', zegt Van Dam. ,,Maar na een tijdje hadden we alleen nog maar ruzie. Cindy kon van het ene op het andere moment volledig omslaan. Dan veranderde ze van een lief en vriendelijk meisje in een agressieve gekkin die met alles begon te smijten. Ze heeft niet voor niets een bijnaam in Mechelen, de zotte . Ik heb mijn dochtertje een keer met een letsel op haar oor gezien.''

Volgens de psychiaters heeft Croon borderline-kenmerken. ,,Bij zulke mensen is het alles of niets'', legt de psychiater uit. ,,Volgens mij was haar middelste dochter Daphne alles en Xena niets.'' Croon geeft toe dat zij haar dochtertje mishandelde.