Geertrui Windels (58) weet zelf nog maar pas dat ze de gemeentelijst zal trekken. 'Toen ik vorige maand het aanbod aannam om op de provincielijst te gaan staan, was ik nog niet op de hoogte. Ik had niet de ambitie om de gemeentelijst te trekken en heb zelfs eerst geweigerd, maar alle anderen waren het erover eens dat ik het moest worden. Niet doen, zeiden mijn zonen, maar Herman zei met de glimlach dat hij nu al zag dat we er niet aan zouden ontsnappen.'

Niet dat ze het met tegenzin doet. De first lady van Europa zit ontspannen aan tafel in haar woonkamer en legt gepassioneerd uit wat er allemaal misloopt in Sint-Genesius-Rode. Ze wil een einde maken aan de communautaire spanningen, de files, de overstromingen, de huisvestingsproblemen en... 'we moeten het dorp weer wakker schudden. Er gebeurt nauwelijks nog iets in het cultureel centrum en er is zelfs geen markt meer: Rode is een slaapdorp geworden.'

Nooit thuis

Rode een slaapdorp? Haar echtgenoot is daar het toonvoorbeeld van. 'Hij is niet vaak thuis, dat is waar. Zijn job slorpt hem zeven dagen op zeven op, alleen tijdens de vakanties heeft hij tijd. Gelukkig zijn er veel vakanties, maar in periodes als deze ben ik blij als hij eens om 21 uur thuis is. Vaak is het 23 uur of nog later voor ik hem zie. En tijdens het weekend moet hij dossiers voorbereiden, al lukt het gelukkig nog om de kinderen en kleinkinderen te laten komen om samen te eten. Maar een weekendje naar zee gaan, dat doen we nooit meer.'

Hoe druk het leven van haar echtgenoot ook is, ze ontkent dat ze de lijst trekt uit verveling of omdat ze hele avonden alleen thuis zit. 'Ik ben zelf ook altijd bezig, dat zit in mijn natuur. Zelfs toen mijn vier kinderen nog klein waren, deed ik vrijwilligerswerk bovenop mijn job. Om schepen te worden zal ik me halftijds moeten vrijmaken en bijvoorbeeld mijn mandaat bij de koepel van het katholiek onderwijs moeten opgeven. Als je je job graag doet, dan is geen werkuur je te veel.'

Wespennest

Of het trekken van een gemeentelijst in de Vlaamse rand rond Brussel een job is om graag te doen, dat is nog maar de vraag. Nu moet in Rode één schepen van de Vlaamse eenheidslijst Samen opboksen tegen vijf Franstaligen in het gemeentebestuur. 'Ach, nu de regering een akkoord heeft over de splitsing van BHV is het tijd om ook in de gemeente de Europese gedachte van wederzijds respect uit te dragen.' De lijst die ze trekt heet nu niet meer Samen maar Respect, niet toevallig een woord dat in het Frans hetzelfde betekent. In de hoop dat de lijst genoeg stemmen haalt om een tweede schepen te leveren. Of een burgemeester? 'Ik word burgemeester als de kiezer dat beslist, maar we moeten realistisch blijven over de verhoudingen.'

Bovenaan die lijst zal overigens geen Geertrui Windels te vinden zijn, maar Geertrui Van Rompuy-Windels. 'Als ik thuis de telefoon opneem, doe ik dat met mijn meisjesnaam. Maar op de lijst gebruik ik ook de naam van Herman. Ik ben ook niet naïef hé. Als het helpt om anderstalige kiezers aan te trekken, waarom niet? Ik heb in die 35 jaar ook veel van hem geleerd, bijvoorbeeld dat dé waarheid niet bestaat. Door met hem mee te gaan naar het buitenland heb ik ook veel opgestoken: hij moet 27 nationaliteiten verenigen, in Rode wonen 80 nationaliteiten.'

'Laatste mandaat'

Na de verkiezingen aan de ontbijttafel ten huize Rustige vastheid: de president van Europa die naar zijn werk vertrekt om de schuldencrisis op te lossen en Geertrui die zich buigt over de dagelijkse besognes van de dorpsbewoners. 'Het is ideaal zo. Ik ben de vrouw van de concrete aanpak, hij is de man van de grote ideeën. Ik ben geen filosoof zoals hij. We kunnen elkaar wel aanvullen. Ik blijf van hem leren en voor hem is het nuttig om te weten wat er aan de basis leeft. Als het goed gaat in de gezinnen, gaat het goed in de samenleving.'

Herman Van Rompuy (64) begint als president van Europa in juni aan zijn tweede ambtstermijn van 2,5 jaar, nadien is het niet meer verlengbaar. 'Als dat erop zit, mag hij mij helpen', zegt zijn echtgenote met een knipoog. 'Ik kan de toekomst niet voorspellen, maar ik denk dat het voor ons allebei het laatste mandaat zal zijn. Laat ons nadien maar van ons pensioen genieten. Maar ik hoop vooral dat we goed gezond blijven.'