,,Ik mis het niet, nee. Nog geen seconde. Ik dacht: het heeft vijftien jaar geduurd, het is genoeg geweest. Die beslissing is me niet opgedrongen, ik heb ze bij volle bewustzijn zélf genomen. Ik moet er natuurlijk wel bij vertellen dat ik nog twee à drie dagen per week op de nieuwsdienst werk. Daar is mijn verantwoordelijkheid alleen maar toegenomen. De stap van nieuwslezer naar eindredacteur was geen achteruitgang, eerder een promotie.''

,,De gezondheid van Bavo Claes speelt mee in zijn afscheid, bij mij was het de enige reden. Ik kon gewoon mijn teksten niet meer lezen. Eén oog wilde niet meer mee. Jammer, maar het was zo. Toen ik in de zomer van vorig jaar nog een zware ontsteking op dat oog kreeg, ging mijn zicht nog verder achteruit. Ik begon me onzeker te voelen. Dat kun je als nieuwslezer niet hebben. Je moet vertrouwen en geloofwaardigheid uitstralen.''

,,Veel mensen zijn het al vergeten, maar ik ben acht jaar lang Bavo's collega geweest bij de VRT. Hij zegt dat hij nog altijd nieuwslezer zou zijn als hij het nieuws van zeven uur mocht lezen. Bij zijn vertrek speelt dus een deel frustratie mee. Had hij eerder moeten opstappen? Dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken. Ik hoop één ding: dat hij het inderdaad niet zal missen, want dat moet een akelig gevoel zijn.''