Volgende vrijdag en de week daarna op dinsdag spelen de Rode Duivels de matchen van de laatste kansen tegen respectievelijk Kazachstan en Duitsland. Het heeft er even heel slecht uitgezien, maar door het puntenverlies van Turkije maken we nu toch nog een kans. Winnen is een absolute must, twee keer winnen zelfs. Het talent is er zeker en onze jongens moeten deze strohalmen grijpen om zich toch nog te kwalificeren. Dus moeten we er allemaal in blijven geloven.
Maar in de marge van de matchen zelf blijken twee spelers liever niet te worden opgeroepen: Jelle Van Damme en Silvio Proto. Twee spelers in bloedvorm, maar ze bedanken voor een eventuele selectie. Dat is bijzonder opvallend, omdat dit voor elke voetballer toch ongeveer het hoogst bereikbare moet zijn: de kleuren van je land mogen verdedigen. Je ziet het dus niet vaak, dat 'neen, bedankt, maar toch bedankt.' Zeker bij zulke jonge gasten.
Ik heb het vroeger al gezegd: onder Georges Leekens zal ik nooit meer opgeroepen worden voor de nationale ploeg. Maar als ik ooit gevraagd zou worden, zou ik wellicht niet weigeren. Ik zou fier zijn. Ook al weet ik dat de kans op een basisplaats klein zou zijn.
Keur ik de beslissing van Jelle en Silvio dan af? Neen, hoor. Verre van. Ik begrijp hun visie even goed. Ze zijn destijds allebei voor het eerst opgeroepen voor de Rode Duivels door Aimé Anthuenis. Silvio was 13 keer nationale doelman en Jelle speelde 29 keer in het Belgische shirt. Maar als ze nu nog eens bij de selectie zitten, is de kans vrij groot dat ze niet aan de aftrap komen. Dus hoeft het voor hen blijkbaar allemaal niet meer. Mee trainen, mee de verplaatsing maken, om dan uiteindelijk in de tribune de wedstrijd te moeten volgen: echt leuk is dat niet, natuurlijk. Filip Daems heeft dat eerder ook laten weten. Hij concentreert zich liever op zijn club Borussia Mönchengladbach en liet aan Leekens weten dat hij het beu was om te fungeren als stand-in voor de titularissen.
En zo is het inderdaad. Geen van deze mannen heeft zekerheid om in de basis te staan. Ondanks het feit dat ze allemaal geweldig bezig zijn bij hun club. Want daar zijn ze absoluut vaste waarden. Om dan te durven zeggen tegen de nationale selectieheer dat het voor hen niet meer hoeft, is dus in mijn ogen geen minachting voor de Rode Duivels, maar het resultaat van een rekening die ze voor zichzelf hebben gemaakt.