'Al die ouders zullen dit drama waarschijnlijk samen verwerken', zegt Paul Vande Walle. 'Ze zullen een familie worden en zich aan elkaar optrekken.'

Jullie leven verandert plots zeer ingrijpend. Gedragen mensen zich dan anders naar jullie?

'Dat gebeurt, en het is fout. Men heeft nood om erover te praten, maar vrienden die vroeger wekelijks belden of langskwamen, blijven achter. Niet ten kwade, absoluut niet, maar ze weten zich geen houding te geven. Wat moet ik hen zeggen? Past het wel dat ik langs ga? Wel, het past altijd, en elke betrokkenheid stoort nooit. Een verongelukt kind mag je nooit doodzwijgen, wij willen erover praten. Daarom hebben we onze vereniging opgericht.'

Dit is de enige vereniging waarvan je hoopt dat er geen leden bijkomen. En toch overlijden er nog steeds te veel kinderen in het verkeer.

'Er sterven jaarlijks driehonderd jongeren in het verkeer. Dat is bijna elke dag iemand. Tachtig onder hen zijn jonger dan 15 jaar. Nu is er enorm veel aandacht, en terecht, door dat busongeval, maar volgende maand zijn er opnieuw een bus jongeren verongelukt. Elke maand opnieuw. Daarom vragen wij dat iedereen die een kind verliest in het verkeer dezelfde begeleiding kan krijgen zoals deze mensen krijgen. Zij worden perfect opgevangen, en iedereen heeft daar recht op. Want een kind verliezen is voor iedereen even hard.'

Jullie willen ook meer aandacht voor de broers en zussen van de slachtoffers.

'Alleen de ouders mochten mee naar Zwitserland, maar ook de broers en zussen wilden zo snel mogelijk naar daar.'