'We hebben die beslissing niet zonder boe of ba genomen', zegt Stien Schrijvers. 'Eigenlijk was het mijn man Dries die er al lang op aandrong om die auto buiten te gooien. De fiets was al een tijdje ons snelste en efficiëntste vervoermiddel in de stad. Onze auto stond daar maar te staan en zelfs dan nog kostte hij geld. We hebben hem in een eerste proeffase drie maanden weggezet achter ons huis, zijn bestaan genegeerd. Toen bleek dat we hem konden missen, was de knoop snel doorgehakt: weg auto. Ons enige doel op dat moment was minstens een jaar zonder auto door het leven te gaan. En kijk, we zijn nu 2,5jaar verder en leven nog steeds autoloos.'

Cambio

Autoloos als in 'geen eigen auto'. Maar de familie Van Gils wil niet als rabiaat autohater door het leven gaan. 'We hadden een Cambio-abonnement, maar zijn intussen overgeschakeld op Dégage, een autodeelsysteem onder particulieren. Onze familie woont in de Kempen en voor die uitstappen nemen we nog wel eens de wagen. Maar als je ziet dat we vroeger elk jaar 15.000kilometer met de auto reden, en nu in twee jaar Cambio maar 4.500kilometer met de auto hebben afgelegd, dan merk je pas hoe zeer je je autokilometers nog kunt terugdringen. Boodschappen bijvoorbeeld, deden we vroeger altijd met de auto, maar dat lukt ook perfect met de fiets', legt Schrijvers uit.

Dat betekent: ook woon-werkverkeer met de fiets. 'Dries werkt in Melle en rijdt met plezier elke dag zo'n 30kilometer heen en terug. Maar dat deed hij ook al toen we nog een auto hadden. Dries is een beetje gek van fietsen.' Voor Stien Schrijvers zelf valt de verplaatsing beter mee. 'Ik werk in het centrum. Maar omdat ik elke dag van bij ons in Meulestede de kinderen naar school doe aan de Dampoort, kom ik ook vlot aan enkele tientallen kilometers per dag. Ik moet zeggen, mijn conditie is er sindsdien wreed op vooruit gegaan', lacht ze.

En nog geen dag de auto gemist, zeker op die regenachtige dagen? 'Nee, naarmate je meer fietst, begin je ook de regenbuien in te delen in gradaties van nauwelijks nat tot amai, was me dat een plensbui. Wel heb ik me onlangs bedacht toen ik de file op de ring voorbijreed in de regen, dat ik tot een jaar geleden wel in die auto had willen zitten, maar intussen niet meer. De enige momenten waarop ik toch twijfel voel of ik wel het goede gedaan heb, is wanneer mijn oudste dochter zelf in de stad meefietst. Daar pak je zo vaak een schrik en denk je ben ik wel een goede mama als ik mijn kind op een fietsje tussen die auto's laat rijden? Maar je ziet de mentaliteit wel veranderen. Ik heb toch de indruk dat bestuurders hoffelijker rijden wanneer ze een kind op de fiets opmerken.'

Opofferingen heeft het gezin eigenlijk nauwelijks moeten doen.

'Voor alles is wel een oplossing. Uitstappen zoals naar Puyenbroeck doen we met de fiets, voor verdere verplaatsingen zoals Planckendael nemen we de trein. Onlangs zijn we op vakantie naar Oostende geweest. Alle bagage in de bakfiets en zo naar het station, dat gaat ook.'

Zomervakantie

Hoe gaat de zomervakantie dan? 'De afgelopen twee jaar zijn we naar Zeeland geweest. Mijn schoonvader bracht mij en de kinderen, Dries kwam met de fiets met het kampeergerief achter.' Zoals gezegd, een beetje gek van fietsen. 'Dit jaar gaan we voor het eerst naar het Zuiden, met een deelauto.'

Dat staat centraal in het verhaal van Schrijvers: de keuze van het juiste vervoermiddel al naargelang de omstandigheden. 'We gebruiken een auto wanneer we vinden dat we hem nodig hebben, maar je kunt met een levensstijl als de onze - wij zijn echte stadsmensen - perfect zonder eigen auto leven. Ik had eerlijk gezegd oorspronkelijk gedacht dat ik de auto veel harder zou missen, maar nee hoor. We gaan zelfs naar Ikea met de bakfiets.' Ga weg! 'Nee echt, dat lukt probleemloos. En vinden we daar dan plots een kast of een tafel, dan huren we gewoon een camionette bij Ikea.'

Geen nadelen dan? Toch wel. 'Omdat we minder met de auto rijden, worden zowel de kinderen als ik veel sneller wagenziek als we dan toch eens met de auto onderweg zijn. En we hebben intussen zoveel fietsen bij - er staan er hier wel tien - dat er plaatsgebrek dreigt. Wat lekke banden betreft, heb ik nog niet te klagen gehad. Maar het is wel een geluk dat Dries veel zelf kan herstellen. Het moeilijkste was toen ik zwanger was van Astor. Toen zijn er momenten geweest dat ik me echt maar moeilijk kon verplaatsen en me wat gevangen voelde. Toen ik weeën had, heeft onze buurman me met de auto naar het ziekenhuis gebracht. Maar anders was dat met een taxi ook wel gelukt.'

De auto zal niet snel zijn plaats terugverdienen in het gezin Van Gils-Schrijvers. 'Daarvoor is de fiets te handig geworden. Weet je, ik ben nu even snel over en weer naar school als mijn buurvrouw die haar kinderen met de auto brengt. De kinderen zijn het intussen ook gewoon geraakt om overal met die bakfiets naartoe te gaan.'