Het gebeurt zelden dat de muren van een rustoord worden getooid met werk van een bewoner. In De Plataan hangt sinds kort een collectie van negen schilderijen van Etienne Van Gijsel. Ze beelden een kerk, een statig gebouw of een stukje landschappelijk schoon uit.

Hoe is hij eigenlijk begonnen met deze hobby? 'Tijdens de Tweede Wereldoorlog mocht ik van mijn moeder de deur niet uit, omdat het zo gevaarlijk was op straat', legt Van Gijsel uit. 'Als negenjarige knaap besloot ik dan maar om te tekenen en te schilderen. Later ben ik les gaan volgen aan de Academie in de Boonhemstraat in Sint-Niklaas. Ik liep er school voor weefkunde. Ik heb tijdens mijn actieve beroepscarrière gewerkt in een tapijtweverij. De ontwerpen maken die de tapijten sierden, was altijd één van mijn grote interesses. Het was natuurlijk iets heel anders dan schilderwerk.'

Van Gijsel is rolwagengebruiker. Schilderen is daardoor niet zo simpel. 'Als je iets graag doet, maakt dat allemaal niet zoveel uit', vertelt Van Gijsel. 'Ik steek er veel tijd in. Iedere voormiddag besteed ik twee uurtjes aan mijn schilderhobby. In de namiddag ben ik niet weg te slaan van het kleine scherm. Dan wordt de Engelse politieserie Heartbeat uitgezonden en die wil ik voor geen goud ter wereld missen.'

Andere bewoners zowel als bezoekers van De Plataan kunnen voortaan van het fraaie, kleurrijke werk van Van Gijsel genieten. 'Ik krijg daarvoor een ruimte ter beschikking om te schilderen. Voor mijn inspiratie is een eenvoudige foto al meer dan voldoende. Als het mij bevalt of op een idee brengt, probeer ik het op doek te zetten. Landschappen genieten mijn voorkeur. Van portretten moet ik niet weten', legt Etienne Van Gijsel uit. 'Mijn uitgangspunt is altijd dat de mensen aan mijn schilderwerk een goed gevoel moeten overhouden. Voor mij is het een amusement.'