Het was een passend afscheid van een trouwe clubsoldaat. Stijn Minne, die in totaal 221 wedstrijden speelde voor Essevee, mocht van trainer Francky Dury nog eens als aanvoerder het veld betreden en werd daarbij getracteerd op bloemen en een groot spandoek van de supporters. Een kwartier voor tijd volgde een applauswissel waarbij de supporters luidkeels zijn naam scandeerden.

‘Het doet wel deugd om zo gehuldigd te worden, maar de wedstrijd was toch prioritair', zegt Minne. ‘Ik had vandaag graag afscheid genomen met een overwinning, maar dat zat er helaas niet in. Het was natuurlijk een mooie geste van de coach. Hij had mij eergisteren gezegd dat ik zou starten, dus ik was wel voorbereid. Het was ook maanden geleden dat ik nog een wedstrijd gespeeld had waardoor ik verwacht had dat ik het naar het einde toe fysiek zwaar zou hebben, maar dat viel best mee.'

‘Ik wou gewoon nog eens het gevoel hebben van op het veld te staan, dat was voor mij het belangrijkste. Het voorbije seizoen was er dan ook een om snel te vergeten. Het was een echt rampjaar. Onder Darije Kalezic heb ik misschien twee wedstrijden gespeeld waarna ik mij blesseerde en uit was tot Nieuwjaar. Daarna heb ik de kans niet meer gekregen om te tonen dat ik nog eerste klasse aankan.'

Minne denkt echter nog niet aan stoppen. ‘Ik speel nog graag en zolang ik het gevoel heb dat ik meekan, zie ik niet in waarom ik iets anders zou gaan doen. De club heeft wel al eens gepolst of ik niet geïnteresseerd was om de jeugd te trainen, maar dat is nog niet voor onmiddellijk. Ik zou het profbestaan missen. Ik zou dan ook graag nog één of twee jaar doorgaan. Voorlopig zijn er evenwel nog geen contacten geweest.'

‘Vandaag is in ieder geval een hoofdstuk afgesloten. Ik heb hier tien mooie jaren beleefd, bijna één derde van mijn leven, met als absolute hoogtepunten de bekerwinst en de titelwinst in tweede. Hopelijk komt er snel iets in de plaats', besluit Stijn Minne.