Op 8 mei, Moederdag, zou Charlotte 21 jaar worden. Zou, want het jonge levenslustige meisje stierf in de nacht van zaterdag op zondag 1 juli 2001 in een tragisch verkeersongeval op amper 50 meter van haar huis in Dilbeek. Het dossier dreigt nu geseponeerd te worden: de vermoedelijke schuldigen, die toen minderjarig waren, houden de lippen stijf op elkaar. Mama Marianne Vandenbussche lanceert nu een ultieme oproep om de waarheid te achterhalen.
Vijf minderjarige jongeren, twee broers, hun twee vrienden en Charlotte, leenden stiekem de Jeep van een opa om van een café naar huis te rijden. Een ritje van amper enkele minuten. Er waren geen drank of drugs mee gemoeid, maar de minderjarige bestuurder reed veel te snel en ramde een tuinafsluiting. De terreinwagen ging meermaals over de kop en twee inzittenden werden eruit gekatapulteerd. De balans: één dodelijk slachtoffer en twee zwaargewonden, de twee broers. De twee overige passagiers, van wie één vermoedelijk achter het stuur zat, vluchtten te voet weg. Ze lieten de slachtoffers aan hun lot over. Vier jaar later weten de ouders van Charlotte nog altijd niet wie precies de wagen bestuurde.
Marianne Vandenbussche: ,,Toen afgelopen weekend de vader van dat verongelukte meisje een oproep deed naar de gevluchte dader, laaiden bij mij ook weer alle emoties hevig op. Na bijna vier jaar sereen de afhandeling van het dossier af te wachten, zijn we nog geen stap verder en weten we nog steeds niet wie aan het stuur zat. De twee broers, die ze kende, werden heel zwaar gewond en herinneren zich niets meer van het ongeval. Afscheid nemen van je kind is al moeilijk maar de nasleep van dit alles geeft een wrange nasmaak. Het dossier zit muurvast. We konden het dossier inkijken en probeerden ons zo een beeld te vormen van de gebeurtenissen. Ondanks onze vele concrete vragen bleven ze alle onbeantwoord. Zo werd onder meer een verzoek tot reconstructie geweigerd. Er volgde zelfs geen briefje met het waarom.''
Vreselijk geheim
,,Ik houd nog een mooie herinnering over aan die laatste dag. We waren samen de hele dag gaan winkelen en Charlotte zou in juli een vakantiejob bij jullie krant aanvatten. Die avond werd ze opgehaald om samen nog iets te gaan drinken. Dat is het laatste beeld dat ik van haar heb. De medepassagiers lieten niets meer van zich horen. Het maakt mij verdrietig dat zij ons niet willen of durven zeggen wat er precies die avond is gebeurd. Kunnen zij dan met zo'n geheim verderleven? Door het afleggen van tegenstrijdige verklaringen tijdens het onderzoek verdoezelen ze de waarheid. Beseffen die jongeren en hun ouders wel hoeveel pijn ze ons hiermee aandoen?''
,,Het gaat ons hier niet om het geld, maar om de échte waarheid na al die jaren te achterhalen. Dat is heel belangrijk voor het moeilijke verwerkingsproces. Maar nu het dossier dreigt stil te vallen, vrees ik dat dit ijdele hoop zal blijven. Toch kan ik als moeder dit niet laten gebeuren. Ik moet dit doen voor mijn dochter, anders voelt het alsof ik haar in de steek heb gelaten. Maar het is frustrerend, want je voelt je machteloos. Ik sta in het onderwijs en probeer de kinderen een beetje verantwoordelijkheidszin bij te brengen. Kunnen zij dan niet een beetje respect opbrengen en bekennen wat er juist is gebeurd? Dit is heel belangrijk voor ons en zou ons helpen om sereen afscheid te kunnen nemen. Charlotte gaat altijd met ons mee. Naar het werk, op vakantie en bij blijde maar ook droevige gebeurtenissen.''