Nieuwe telenovelle op VTM slaat aan

Het succes van 'Sara' ontsluierd

Het succes van 'Sara' ontsluierd
Met de telenovelle 'Sara' heeft VTM een goudklompje in huis. Hoewel er op de serie een en ander aan te merken valt, scoort ze hoge kijkcijfers en bereikt ze een opvallend breed publiek. Wij ontsluieren de succesformule van 'Sara'

'Belgen houden van zo'n underdogfiguur'
Acteur Ivan Pecnik is Vake De Roose

'We krijgen heel veel feedback van kijkers', zegt Ivan Pecnik, die de rol van Hans, Sara's vader, speelt. 'De mensen houden ervan. En dat bevestigt wat we eerder in het buitenland zagen. In Nederland was Lotte een succes, in Engeland scoorde Ugly Betty heel goed, in Duitsland zijn ze zelfs met een tweede seizoen beginnen. Die plannen heeft VTM alleszins niet. Al lijkt het er wel op dat er hierna een nieuwe telenovelle komt.'

Veel kijkers hebben bij het zien van Sara dezelfde opmerking: er wordt slecht geacteerd. Pecnik ontkent dat. 'Het is allemaal aangedikt, de personages zijn over-the-top. Maar dat is bewust gedaan. Het format vraagt erom. Het eindresultaat ligt trouwens niet in handen van de acteurs. Hoe lang blijf je filmen nadat een personage een reactie gaf, hoe hard zoom je in op de ogen, ...'

Pecnik denkt dat de reeks vooral scoort omdat ze de kijkers kan doen vluchten uit de realiteit. 'De mensen willen er eventjes tussenuit. Ze willen weer dromen. Daarom zitten die droomscènes er ook zo vaak in. Het gaat ook niet te snel, de kijker hoeft niet hard na te denken. En als hij eventjes een paar minuten gemist heeft: geen enkel probleem.'

'Belgen houden van een underdogfiguur als Sara. Zo'n miskend eendje, dat spreekt de mensen aan.' Pecnik zelf speelt eigenlijk ook zo'n underdog. 'Dat moest wel. Om Sara geloofwaardig te maken, moet er aan haar vader natuurlijk ook iets scheef zitten.' Veel kijkers volgen Sara, net om zich te kunnen ergeren aan de uitvergrote personags. 'Het is eigenlijk een beetje zoals het Eurovisiesongfesival. Daar kijken de mensen ook naar om zich te kunnen verkneukelen.'

'Het heeft iets hypnotiserends'
Jan Verheyen over Sara

'Sara is een sprookje. En in sprookjes moet je willen en durven meegaan', zegt regisseur Jan Verheyen. Het verbaast hem niet dat er elke avond, ook op zondag, zoveel mensen kijken. 'Het heeft iets hypnotiserends. En je kan je verstand helemaal op nul zetten.'

Jan Verheyen zelf heeft een paar afleveringen van de telenovelle gezien, maar heeft te weinig tijd om de reeks fanatiek te volgen. 'Mijn vrouw Lien kijkt wel', zegt hij. 'Vreemd. Want ze kijkt eigenlijk heel weinig televisie, en naar soaps kijkt ze al helemaal niet. Het mooiste bewijs dat Sara the unserved audience bedient.' Op hetzelfde ogenblik is er Blokken op Eén. Ben Crabbé heeft geen kijker minder door zijn concurrent.

'Het geheim van het succes? Het zit ontzettend slim in elkaar. En voor sommige mensen is het feit dat het eindig is een reden om te kijken. Ze weten dat ze niet naar een eindeloze soap kijken, maar dat het voor de zomer stopt. Ze weten zelfs al hoé het eindigt. Het lelijke eendje wordt een mooie zwaan. Bij 24 weet je ook op voorhand dat Jack Bauer op het einde nog maar eens de wereld zal gered hebben.'

En dan zijn er de clichés. 'Die zijn er bewust. De personages zijn allemaal uitvergroot. De slechterik moet er écht slecht uitzien, lelijke Sara moet er écht lelijk uit zien. In de cinema van de jaren twintig deed men dat ook.'

Verheyen denkt ook dat de inhoud van de reeks belangrijk is. 'De reeks heeft een bepaald soort charme over zich. En ze is over de hele lijn beschouwd positief. Veel soaps hangen aan elkaar van de ellende: van kanker en moord. Sara baadt in een positieve sfeer, zonder al te veel cynisme.'

'Verslaafd aan Sara'
Uw reporter Jan Claeys bekent

Het moet zo ongeveer de bekentenis van mijn leven zijn. Ik ben verslaafd. Aan een onnozele soap over een lelijk meisje dat ooit eens een mooie zwaan gaat worden. Aan Sara. Het is van het eerste middelbaar, toen Kylie Minogue nog verliefd was op Jason Donovan in Buren, geleden dat ik verknocht was een dagelijkse televisiereeks. Ik hoopte sindsdien dat het nooit meer zou gebeuren. Tot Sara De Roose enkele maanden terug ging solliciteren bij Presence.

Ik kijk niet elke dag naar Sara. Ik wacht op zondag, op de marathon. Heerlijk met een pak chips en twee Chimays. Maar ik moet toegeven dat ik de laatste week vals speel. Ik zag dinsdagavond al dat Simon zijn persoonlijke assistente 'als vriendin' uitnodigde naar het verlovingsfeest. Terwijl ik eigenlijk nog vijf dagen had moeten wachten. Toen wist ik het: ik ben verslaafd.

Blijft de grote vraag: waarom in godsnaam? Ik heb er hoegenaamd geen enkel idee van.

Om de knallende acteerprestaties? Onmogelijk! Ik heb Tom Van Bauwel, Kurt Rogiers en zelfs Veerle Baetens al beter zien spelen. Alhoewel, ze doén het er natuurlijk om. Zo erover, dat het weer mooi wordt. Stripfiguurtjes, bijna.

Het flitsende scenario dan? Gek! Het duurt allemaal zo lang. Soaps danken hun succes vaak aan het feit dat ze zo dicht bij de realiteit aanzitten. In elke familie heeft wel iemand kanker en gaat er eens iemand dood. Elke firma moet wel eens iemand aan de deur zetten. En in elk dorp wonen Marokkanen en lesbiennes. Zo ook in een soapdorp.

Maar in Sara is de realiteit soms ver zoek. Er bestaan geen modehuizen waar de financieel directeur dieven moet inschakelen om aan de kwartaalcijfers te geraken. Er bestaan ook geen vaders die tijdens de werkuren zomaar eventjes een koffie komen drinken in de kantine van hun dochters werk. Vreselijk allemaal: ergernis troef.

Een raadsel dus, het succes van Sara. En daar schuilt waarschijnlijk het succes. Genieten van de ergernis, van het grote alomtegenwoordige cliché. Geen vragen stellen bij het verhaal. Het verstand nog één stand lager dan nul. En wachten tot het eendje een zwaan wordt. Tot zondag, Sara.
Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees