The Change-Up

Print
The Change-Up

Foto: Universal

Ze zijn zo verdomd passé, meneer, films waarin twee personages wakker worden in elkaars lichaam, en ook in het verleden leverde het zelden iets moois op. Dat de carrières van Jason Bateman en Ryan Reynolds beter zullen worden van 'The Change-Up' lijkt ons dan ook bezwaarlijk. Al is de prent niet helemaal huilen met de pet op.

The Hot Chick (2002) bevestigde elke ergernis die Rob Schneider steevast opwekt bij de kijker en zelfs de VHS-band van Like Father, Like Son (1987) kraakt instemmend op het schap van onze kast: het is een uitgangspunt dat beter in de ijskast blijft. Kirk Cameron z’n carrière op het witte doek werd koelbloedig met een nekschot afgemaakt nog voor ze was begonnen.

Nee, zelfs From the directors of Wedding Crashers and the writers of The Hangover - twee steengoede komedies - op het dvd-hoesje van The Change-Up maakte ons niet minder wantrouwig. Een beetje plassen tegen de wind in dus: je weet dat het onherroepelijk weer op je broekspijp komt gevlogen.

Mitch (Ryan Reynolds) is een luie vrijgezel die leeft zonder verplichtingen en verantwoordelijkheden, Dave (Jason Bateman) heeft een vetbetaalde baan, een knappe vrouw en drie kleine kinderen. Deze keer geen man en vrouw of vader en zoon die van lichaam wisselen dus, maar onafscheidelijke boezemvrienden die door de jaren heen uit elkaar zijn gegroeid. En elkaars tegenpolen zijn natuurlijk, om de deur wagenwijd open te zetten voor een korf vol lauwe grappen en grollen.

Wat volgde was exact zoals we het hadden voorspeld: na de switch helpen ze elkaars leven de dieperik in. Die eeuwige verstoorde zakenmeeting ('Wat bezielt Dave ineens? Met zijn uitbundige gedrag helpt hij alles om zeep!') of de onwennige date - 'Waarom zo zenuwachtig, Mitch?'.  Tot ze merken dat de verandering hen in staat stelt hun eigen negatieve eigenschappen te overwinnen en ze met een rugzak vol verse levenswijsheid weer hun oude zelf worden. Zucht.

Hoewel Bateman perfect thuishoort in het genre van de ietwat duffe komedie, hadden we van Reynolds beter – lees: een kritischere selectie van filmrollen – verwacht. Of, hoe een solide reputatie na een klepper als Buried (2010) een stevige knauw krijgt.

Maar een voorspelbare prent met een gedateerde premisse leidt niet automatisch tot kommer en kwel. De dijenkletsers zijn ons ontgaan, maar hoe je er met te weinig gel uitziet als een pedofiel en dat bij een licht erotische film al eens een duim in een kont moet, het wist ons wel te onderhouden.

De extra's hebben niet veel meer om het lijf dan een deleted scene. (bpr)
 

film:

extra's:

dvd / Universal