Helldriver

Print
Helldriver

Foto: Shock

Geen geld voor een stevige lsd-trip? Dan steekt u toch gewoon het schijfje van ‘Helldriver’ in de dvd-speler. En hop, u krijgt kleiduifschieten met afgehakte hoofden, een vrouw die een arm uit haar geslachtsdeel tovert en een levende foetus - nog aan een navelstreng - die ledematen oppeuzelt. O ja, en een Japanse Hitler-lookalike. Stay classy, Japan!

Het lijstje is bovendien schijnbaar eindeloos: bouw bijvoorbeeld eens een wagen uit lijken, of laat duizenden zombies transformeren tot een reus die wegvliegt op een kernraket. Een reus die bovendien wordt aangestuurd door een zeester met een dirigeerstokje. En zeiden we al dat er bloed vloeit, liters bloed? Dat had u vast al geraden.

Klinkt dat als een zootje? Dan kunnen we u vertellen dat er duidelijk geen bijkomende vergaderingen werden georganiseerd om die chaos in een coherent scenario te gieten. Door een mysterieuze komeet – of iets wat er op lijkt – is een groot deel van de Japanse bevolking veranderd in moordlustige zombies, die achter een hoge muur in quarantaine worden gehouden. Alleen Kika kan de koningin van de levende doden, haar bloedeigen moeder, verslaan. Daar moet de kijker het zo een beetje mee doen.

Dat regisseur Yoshihiro Nishimura niet vooraan stond toen de goede smaak werd uitgedeeld, maakte hij ons al duidelijk met Tokyo Gore Police (2008) en The Machine Girl (2008). Maar anderzijds: op geen enkel moment pretendeert de man ook maar enigszins verfijnde kunst te maken. Zijn splatter-obsessie wordt deze keer zelfs doorspekt met invloeden uit komedie, fantasy en scienefiction.

De CGI is barslecht, en dan bedoelen we écht barslecht. Maar dat stoorde ons geen minuut. Noem ons onder invloed, maar wij vonden die computereffecten veeleer kleurrijk en flitsend. Of beter: hoe rommel andere rommel – de acteerprestaties en het verhaal – bijtreedt en het geheel naar een hoger niveau tilt. We hadden nooit gedacht dat het mogelijk was, maar Helldriver bewijst het.

Helldriver is geen meesterwerk, maar evenmin het werk van een verveelde tiener op een regenachtige namiddag. De prent komt op gang als een diesel maar blijkt, eenmaal vertrokken, een ranzige, psychedelische freakshow die geen moment verveelt. Met een pluim voor actrice Eihi Shiina (uit Audition van Takashi Miike).

Bij de extra's springt vooral de mooie, 40 minuten durende making of in het oog. (bpr)

film:

extra's:

dvd / Shock-De Filmfreak