The Ward

Print
The Ward

Foto: A-Film

John Carpenter is terug. Tot zover het goed nieuws. Eens de grootmeester van het horrorgenre, is de regisseur tegenwoordig niet meer dan een slaafse volger van eenieder die hij ooit beïnvloedde. 'The Ward' is geen gedrocht, maar het uitgangspunt is al talloze keren eerder én beter gedaan.

Regisseur John Carpenter heeft krediet, veel krediet. De beste man definieerde met Halloween (1978) het slashergenre – Black Christmas (1974) even buiten beschouwing gelaten –, leverde met The Thing (1982) een van de beste horrorfilms aller tijden af en regisseerde tal van miskende pareltjes, They Live (1988) op kop.

Na het potsierlijke Ghosts of Mars (2001) werd het even stil rond Carpenter. Hij draaide nog twee verdienstelijke bijdrages aan de 'Masters of Horror'-serie, maar kwam pas nu aanzetten met een nieuwe langspeelfilm. Het resultaat is aanvaardbaar, maar overstijgt de middelmaat niet.

De jonge Kristen wordt na brandstichting opgenomen in een psychiatrische instelling. Al gauw merkt ze dat haar afdeling wordt beheerst door duistere krachten. Lees: een geest die ineen is geknutseld door ietwat ondermaats CGI en op voorspelbare momenten zijn kunstje doet. Aan haar om uit te zoeken wat hem drijft en hem te stoppen. 

Het grootste pijnpunt: de prent is té glad. De patiënten in de instelling – hoofdrolspelers Amber Heard en Danielle Panabaker in het bijzonder – lijken op fotomodellen en hoewel het verhaal zich afspeelt in de jaren zestig, ademt maar weinig de sfeer van dat decennium uit. Een excuus om geen mobieltjes, computers en internet in het verhaal te moeten verweven, lijkt ons. Bovendien zijn we niet platvloers, maar tegen een extra dosis gore of een gratuite blote borst ter compensatie - voor 90 procent van alle horrorfilms het enige bestaansrecht - hadden we allerminst bezwaar gemaakt.

Het mysterie wordt – zo gaat dat – pas op het allerlaatste moment onthuld, maar wij gokken dat u het al van kilometers ver zag aankomen. Een beetje filmliefhebber zag The Ward dan ook al eerder en beter gedaan. Vergelijken is altijd teleurgesteld worden, maar het is moeilijk om tijdens het kijken niet aan pakweg Shutter Island of Identity te denken.

Wie zijn verstand in de buurt van nul dropt, zal zich na de rit van net geen 90 minuten niet helemaal belazerd voelen. Maar spannend wordt deze spookhuisfilm nooit. (bpr)

film:

extra's: geen

gezien op blu-ray, ook op dvd / A-Film