Onze vrouw op Glimps, dag 2: een muzikale reis van de jaren ’60 tot heden

De tweede en meteen ook laatste dag van het Glimps Festival. Nadat ik gisteren de Deense band Pinkunoizu en de Belgische band Oscar & The Wolf ontdekte, was ik op zaterdagavond nog meer benieuwd naar wat het Glimps Festival voor mij in petto had. Met het programmaboekje en een todolijst van vier bands in de aanslag, begon ik vol goede moed en met hoge verwachtingen aan het tweede deel van mijn muzikale ontdekkingstocht.

Mujeres (Spanje)

De avond ging met deze band meteen goed van start. Mujeres omvat vier charismatische jongens uit Barcelona, voorzien van een drum, bas en twee elektrische gitaren. Meer hadden zij niet nodig om de balzaal van de Vooruit al van bij het eerste nummer te doen bewegen. Ze verrasten het publiek door catchy deuntjes met een stevig rock-, punk- en countrygehalte te spelen, waarbij de gedachte aan jaren ’60 surfrock nooit veraf was.

Hoewel het begin van het optreden wat stroef liep wegens een probleem met het stemmen van de gitaren, konden de bandleden het tij snel keren. Uptemponummers met pittige baslijnen en gitaarriffs werden afgewisseld met tragere nummers die menig toeschouwer deed heupwiegen. De band beroept zich voor hun songteksten zowel op de Spaanse als de Engelse taal. Ondanks de soms wat minder toonvaste zang, boeide Mujeres de balzaal toch het volledige optreden door en nam de band zijn publiek mee door het wondere rockverleden van de jaren ’60.

Slaraffenland (Denemarken)

Zonder twijfel het beste optreden van de avond, misschien wel van het hele Glimps Festival. Nog onwetend over wat zou volgen en klaar voor een rustig optreden in zaal Miry, werd ik volledig overdonderd door het muzikale wonder dat Slaraffenland heet. Niet toevallig de Deense vertaling van ‘wonderland’. Vijf muzikale talenten op een rij, die met onder meer drums, bas, elektrische gitaar en sax een combinatie maakten van jazz en een flinke dosis pop en rock.

Dit optreden was op zijn minst uniek te noemen, wat de vergelijking met een andere band zeer moeilijk, zoniet onnodig maakt. Stuk voor stuk kwamen de instrumenten volledig tot hun recht. Gecombineerd in wisselende ritmes en met de samenzang van de bandleden, vormden ze een gevarieerd, adembenemend geheel. Het publiek werd dan ook minuut na minuut enthousiaster, de set zo mogelijk nog meer begeesterend. Kortom: een sterk staaltje alternatieve jazz/rock/pop, dromerig en meeslepend van begin tot einde. Een band om nauw in de gaten te houden.

Soldout (België)

Soldout, dat mocht redelijk letterlijk genomen worden. Bij aankomst bleek café Video bijna volzet, op vijf plaatsen na. Het vermoeden rees dat we van deze Brusselse band iets straf mochten verwachten.

In een beperkte opstelling bracht Soldout een stevige portie van wat zij noemen ‘progressieve pop’, doordrenkt met jaren ’80-invloeden. Het optreden was op zijn minst bijzonder te noemen, wat tevens ook van frontvrouw Charlotte kan gezegd worden: stoer in leren jas met zonnebril, zich zeer bewust van hoe rock-‘n-roll er hoort uit te zien. Het publiek at dan ook uit haar hand: op de voorste rijen werd uitzinnig meegedanst en -gezongen. Soldout zette zowaar de keet in de fik. Niet mijn favoriete optreden, maar best te pruimen in deze omkadering.

Camera (Duitsland)

Het laatste optreden werd dat van Camera, een Berlijnse band die met zijn performance in de Handelsbeurs meerdere zintuigen trachtte te prikkelen. Wierookstokjes werden aangestoken en verspreid over het podium, waarna de set begon.

De band startte veelbelovend: met een synthesizer, een drumstel en een elektrische gitaar, gesteund door een indrukwekkend lichtspektakel, deed de intro verlangen naar meer. Helaas werd dat verlangen niet ingevuld. Het optreden werd een aaneenschakeling van ellenlange nummers, waarbij de verwachte climax uitbleef. De bandleden toonden met deze zweverige muziek echter wel dat zij muzikaal talent hadden, maar wisten mijn aandacht moeilijk het hele optreden vast te houden.

Geslaagde editie

En daarmee was mijn muzikale ontdekkingsreis afgelopen. Ik ben een tevreden vrouw, want ondanks enkele minder goede optredens, onthoud ik vooral dat het Glimps Festival een fantastisch concept is, waar kleine, nog relatief onbekende bands een kans krijgen om zich te bewijzen.

In mijn ogen hebben vooral de Denen het goed gedaan: Pinkunoizu en Slaraffenland waren de absolute toppers. Maar ook het Belgische Oscar & The Wolf, de Schotse band French Wives en de Spaanse Mujeres zal ik in de toekomst zeker in de gaten houden.
Ik kijk alvast uit naar de volgende editie en geniet de komende dagen nog na van wat Glimps me heeft laten ontdekken.

Benieuwd naar wat dag 1 te bieden had? Via deze link kan u het ontdekken.

Lees ook meer over dag 1 en dag 2  van Stijn Geldof, onze man op Glimps.

 

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio