BANANA PEEL. Selwyn Birchwood

BANANA PEEL. Selwyn Birchwood

Foto: bananapeel.be

Ruiselede - Maandag 27 maart, om 20.15 uur, verwelkomt Banana Peel club Selwyn Birchwood

Met Selwyn Birchwood krijgt Banana Peel een grote in wording over de uitgesleten vloer, een jonge en dynamische vertegenwoordiger van de onvermijdelijke ‘next generation’ na kleppers Jimmy Burns en James Armstrong. Deze maand wordt de Amerikaanse blueszanger, snarenplukker en songschrijver 32 (°9 maart 1985).
Hij komt van Orlando, maar woont in Tampa, eveneens Florida. Naast elektrische gitaar bespeelt hij ook de (elektrische) lap steel en hij beoefent naast de klassieke Chicago blues, ook boogie en Southern soul. Zijn afkomst doet een aanleg voor een eclectische levensvisie vermoeden: zijn moeder komt uit de UK, zijn vader is van Tobago, eiland voor de kust van Venezuela (onderdeel van de republiek Trinidad & Tobago, beroemd voor zijn spurters).
Selwyn is 13 als hij aan de gitaar begint, maar dat is niet meteen de blues. Jimi Hendrix werd het referentiepunt, maar hij was al snel geïntrigeerd door Hendrix’ bronnen en zo kwam hij uit op Muddy Waters, Lightnin’ Hopkins, Freddie King, Albert King, Albert Collins en in het bijzonder Buddy Guy. Van Buddy ziet hij een optreden als hij 18 is. Dat is voor Selwyn een scharniermoment: weggeblazen door Guy besluit hij bluesmuzikant te worden. Een jaar later was er alweer zo’n kantelmoment: een vriend introduceerde hem bij zijn buurman en dat was bluesveteraan Sonny Rhodes (echte naam Clarence Smith) De Texaan die lang in Californië had verbleven speelde elektrische gitaar en… lap steel. Rhodes had nogal wat plaatwerk achter de kiezen sinds de jaren zestig en toerde met een eigen groep. Sonny nam de leergierige Selwyn, pas van high school af, mee doorheen de States en Canada. De ervaren rat leerde de rookie alle knepen van het vak, niet enkel als sideman, maar ook als bandleider. Sonny maakte hem vertrouwd met de lap steel, die hem niet meer zou loslaten. Hij leerde Selwyn bovendien oog te hebben voor de businesskant van de blues. Maar de muziek eerst: ‘Speel wat er in je hart is’ gaf Rhodes als levenswijsheid mee aan Birchwood, die daar zowat zijn leidmotief van maakte. Toch bleef Selwyn vastberaden verder studeren en hij behaalde zijn MBA (Master of Business Administration; beroepsgerichte bedrijfskunde) aan de University of Tampa, want in de muziek kan het verkeren. Gelukkig waren de bluesgoden hem welgezind: in 2010 verhuisde hij naar Tampa en vormde er de huidige, goed ingespeelde Selwyn Birchwood Band: Regi Oliver (sax), Donald Wright (bas), Curtis Nutall (drums) In 2012 namen ze deel aan de International Blues Challenge, waar ze meteen furore maakten, en in 2013 wonnen ze de IBC, vóór meer dan 120 andere bands uit de hele wereld! Daar had jurylid Bruce Iglauer, baas van het prestigieuze Alligator Records, oren naar. Ook op andere vlakken blijkt de IBC een geweldige springplank: de band werd nu professioneel gemanaged, begon te concerteren buiten Florida en trad aan op vele festival, waaronder het befaamde The King Biscuit Blues Festival in Helena, Arkansas. Nu stond Selwyn voor of naast zijn helden, lieden als Buddy Guy, Robert Cray en labelgenoot Joe Louis Walker, die ook meedoet op debuutplaat ‘Don’t Call No Ambulance’ (2014), een eigen productie die in Chicago werd afgemixt door Birchwood en Iglauer. 
Wie zich een beeld wil vormen van het immense talent van deze Selwyn Birchwood moet maar eens naar YouTube surfen en daar live clips bekijken. We denken aan zijn uitvoering van Muddy Waters’ ‘She’s 19 Years Old’ op het Tampa Bay Blues Festival 2014, een goede illustratie van het rijke palet van deze jonge gitaargod met het warme, vertrouwenwekkende stemgeluid. 
Antoine Légat.

leden: 15 euro
niet-leden: 18 euro 
deuren 19h

geen voorverkoop of reservatie - deuren 19h - concert 20h15

 

Bron: bananapeel.be

Corrigeer

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio