BANANA PEEL. Reserveren voor Lurrie Bell

BANANA PEEL. Reserveren voor Lurrie Bell

Foto: bananapeel.be

Ruiselede - Voor deze heer, Lurrie Bell, kan enkel gereserveerd worden in Banana Peel op 15 mei, 20.15 uur.

Waar en hoe begin je in ‘s hemelsnaam een beschrijving van een Grote Meneer als Lurrie Bell?! Je kan beginnen met een quote uit de Chicago Reader: ‘Een hoogst ontvlambare fusie van standaard Chicago blues met ’s mans kwikzilveren fantasie, hyperkinetische energie en oogverblindend technisch meesterschap’ Of je kan van start gaan… bij zijn vader, blues harpist Carey Bell! De familie Bell heeft immers een lange traditie van Banana Peel concerten. Op 12/13 juni 1980 was Carey hier te gast, overigens met de tweeëntwintigjarige Lurrie. Daarna volgden concerten in september 1986, oktober 1993 en november 1997. Het optreden van Lurrie op 31 mei 2005 was zelfs bedoeld als dubbelconcert van vader & zoon, maar Carey was toen te ziek. In mei 2007 overleed Carey in Chicago. Maar de zoon zet de traditie voort. Het komt dus niet uit de lucht gevallen: vijf jaar oud pakt Lurrie (°1958) de gitaar op en leert zichzelf spelen. Niet verrassend als je opgroeit in een omgeving waar lieden als Eddy Taylor, Eddie Clearwater, Eddie C. Campbell, Big Walter Horton, Sunnyland Slim en Jimmy Dawkins vriend aan huis zijn. Maar de grootste invloed heeft ontegenzeggelijk Carey’s werkgever Muddy Waters. Als hij zeven is, verhuist Lurrie naar Mississippi en Alabama om bij zijn grootouders te leven. Daar speelt hij in kerken en gaat hij dan ook op in de gospel traditie. Op veertien verkast hij opnieuw naar Chicago, waar hij het spelen in de kerk combineert met een eerste bluesband. Met zeventien staat hij op toneel met Muddy’s luitenant Willie Dixon. Met diens zoon Freddie en met Billy Branch richt hij The Sons of Blues op (1977), wat leidt tot opgemerkte opnames. Het jaar daarna vervoegt hij de vlijtig toerende Koko Taylor’s band, maar hij werkt ook nog met zijn pa (LP’s ‘Going On Main Street’, 1982, ‘Son Of A Gun’, 1984…) en met anderen. Edoch, zijn kennis van de vele Chicago bluesstijlen, zijn maturiteit en het hoge soulgehalte van zijn werk (zelfs de New York Times is vol lof!) kunnen niet beletten dat hij ten prooi valt aan zijn demonen. Het duurt tot halfweg de jaren negentig voor Lurrie weer aan de oppervlakte komt. Van dan af produceert hij een serie hoogwaardige cd’s, vanaf ‘Mercurial Son’ (1995) Daaronder een album met Dave Specter (‘Kiss Of Sweet Blues’, 1998; de twee deden samen nog De Korenbloem in Zingem aan op 18 april 2014) en nog drie met Carey. Het veel gelauwerde ‘Let’s Talk About Love’ aanziet men vaak als Lurrie’s meest voldragen album. Alle cd’s en prijzen hier citeren, zou ons véél te ver leiden. De meest recente cd’s zijn ‘Blues In My Soul’ (2013) en ‘Can’t Shake This Feeling’ (2016) (met daartussenin een heruitgave met bonus tracks van ‘Dynasty’, plaat van vader en zoon uit 1988) Lurrie’s passage in Banana Peel op 27 april 2015 samen met Russ Green was niet zijn beste, wat ons toen deed besluiten: ‘Maar opnieuw was het vergeefs wachten op een vonk… Wat je van een finale toch mag verwachten. Het bisnummer ‘Messin’ With The Kid’ deed ons dan wel vrede nemen met dit concert, waar meer van mocht worden verwacht. Volgende maal, met een full band, slaat Lurrie Bell ons plat, zeker weten!’ In die straffe band vinden we o.a. de grote Willy Hayes, de gentleman onder de Chicago drummers, en vaak hier met het Chicago Blues Festival. De liefhebber weet dat het dan niet mis kan gaan…

Antoine Légat.

Groepssamenstelling: Lurrie Bell (zang, gitaar), Roosevelt Purify Jr. (keyboards), Melvin Smith (bas) en Willie Hayes (drums)

Enkel met online voorverkoop via www.bananapeel.be

tekst: bananapeel.be

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio