Wereldkampioenschap blokarten met Marieke Vervoort

Wielemie op zoek naar een nieuwe uitdaging

Diest - Vanaf woensdag vindt het wereldkampioenschap blokarten plaats op het strand van Oostende. Topatlete Marieke Vervoort gaat er op zoek naar een nieuwe uitdaging. Tijd voor een babbel met een merkwaardige dame.

Marieke Vervoort was veertien jaar toen ze een medisch stigma meekreeg! Sympathische reflex distrofie. Voor een leek verraadt de term niet wat het inhoudt maar je zou het alleszins een puber van die leeftijd niet toewensen. Marieke wist dat de ziekte erger zou worden en dat ze uiteindelijk in een rolstoel zou terecht komen. Dat doet wat met een mens. Toen ze twintig was gebeurde het ook effectief. Maar in haar hoofd had ze besloten om iets moois van haar leven te maken. Ze wou zich niet laten doen door het lot. Marieke wou genieten van het leven. Marieke werd Wielemie.

Als rolstoelatlete ging ze aan triatlon doen. Marieke groeide uit tot een topatlete. Ze werd wereldkampioen in Lausanne (2006) en in Hamburg (2007). In 2008 moest de absolute bekroning volgen. Hawaï is de moeder van alle triatlons en Marieke wou daar het hoogtepunt van haar carrière bereiken. Het werd een bittere teleurstelling. In de laatste weken voor de start kreeg ze alle mogelijke pech over zich heen. Wielemie botste daardoor op de rigide regels van het spel. Ze moest in de laatste fase van de triatlon uit de wedstrijd stappen. Haar grote droom lag voorgoed aan diggelen.

Wielemie wist zeer goed dat dit haar laatste kans was. Haar fysieke aftakeling zou immers niet meer toelaten om nog aan een triatlon mee te doen. Het noodlot keerde zich voor de tweede keer frontaal tegen haar. Even later lijkt Marieke voorgoed uitgeteld. Haar ziekte kent een plotse opstoot en de aftakeling versnelt. Deze ijzeren tante gebruikt echter elke kans die ze krijgt om weer overeind te kruipen. Als de fysiek weer even verbetert vindt ze een nieuwe challenge. Ze krijgt de kans om in de aflossingstriatlon van Madrid mee te doen. Marieke gaat trainen als een gek. Het loont. Op een zwaar parcours zet ze een schitterende prestatie neer.

Wielemie wordt echter langzaam gedwongen om naar andere sporten uit te kijken. Ze zoekt voortdurend oplossingen voor de beperkingen die haar ziekte haar steeds meer oplegt. Vanaf woensdag neemt ze deel aan het wereldkampioenschap blokarten in Oostende. Naar aanleiding hiervan gingen we even op de koffie bij deze merkwaardige atlete.

Afspraak in de Chocolat

Marieke Vervoort wacht ons op in de Chocolat, de zaak van haar beste vriendin Lief. Als ik binnenkom verraadt haar brede,bijna guitige glimlach, meteen een open geest. Je merkt dat deze vrouw recht voor de raap is. Ze weegt amper veertig kilo maar ze is niet geslagen door haar verleden. Ze klinkt zelfzeker, vastberaden. Enkele vragen volstaan voor een beklijvend verhaal. Het enige dat haar af en toe stopt is haar onafscheidelijke geleidehond Zenn. De hond is haar levensader geworden. Hij vult haar aan waar zij tekort schiet.

Je neemt deze week deel aan het wereldkampioenschap blokarten. Hoe kom je daarbij terecht?

Ik heb blokarten toevallig leren kennen via het Sporta – To walk again- programma. Zij organiseren eigenlijk allerlei sporten voor mensen met fysieke beperkingen. Ik ben met hen ondermeer gaan schermen en gaan skiën. Op een bepaald moment heb ik het blokarten ontdekt en ik was er meteen door gebeten. De organisatoren merkten dat ook en ze hebben me gevraagd of ik meter wou worden van de club. Dat heb ik aanvaard.
De voorzitter van de vereniging heeft mij dan aangeboden om met een kart van hen te rijden en zo ben ik daar dus letterlijk ingerold.

Het lijkt me niet evident om die sport in België uit te oefenen?

Blokarten heeft inderdaad een aantal beperkingen. Je moet rekening houden met eb en vloed, er moet wind zijn en je moet ook rekening houden met de mensen op het strand. Maar in Raversijde bijvoorbeeld kan je heel vaak rijden.

Wat verwacht je van je deelname aan het wereldkampioenschap?

Verwachtingen heb ik niet echt. Ik moet mezelf niet meer bewijzen. Ik doe het puur voor de fun maar je weet hoe dat gaat. Als je er éenmaaal aan begint wil je er zoveel mogelijk uithalen. Men heeft nu bijvoorbeeld mijn kart helemaal getuned. Daarbij is rekening gehouden met de fysieke beperkingen die altijd maar groter worden. Mijn buikspieren atrofiëren bijvoorbeeld snel. Daardoor had ik veel moeite om in evenwicht te blijven met de kart. Om dat probleem op te lossen heeft men een driepuntsgordel aangebracht die mij echt volledig stabiliseert. Er is ook een constructie op de kart aangebracht waardoor ik het warmer heb. Al die aanpassingen zorgen ervoor dat ik nu trainingen van meer dan drie uur aankan. Dat was vroeger maar twee uur omdat ik daarna volledig verkrampte.

Kortom, je zegt wel dat je niks verwacht maar stiekem brandt de ambitie toch?

Als ik echt goed zit kan ik wel ergens komen maar ik moet rekening houden met mijn gezondheid en ik neem het dus van dag tot dag. Het kan altijd zijn dat ik mezelf verbaas. Anderzijds heb ik zo weinig voorbereidingstijd gehad dat ik niet veel ambitie mag koesteren.

De grootste ontgoocheling in je sportieve leven moet de triatlon van Hawaï geweest zijn. Hoe zwaar woog je uitsluiting daar?

Dat woog heel zwaar. Ik ben twee weken op voorhand vertrokken om mij deftig te kunnen voorbereiden. Die voorbereiding ging echter volledig de mist in omdat mijn materiaal niet tijdig aankwam. Daardoor was ik geblokkeerd. Een valide atleet kan zich een paar andere schoenen gaan kopen maar in mijn geval ligt dat natuurlijk veel moeilijker. Ik had uiteindelijk al mijn spullen pas vier dagen op voorhand. Dat is veel te laat om nog op een deftige manier te kunnen starten.

Je bent nochtans ver gekomen in de race?

Ik heb het zwemmen en het handbiken volledig kunnen uitdoen maar ik mocht niet meer beginnen aan het wheelen. Op dat moment lag ik een kwartier achter op het toegelaten schema maar het systeem daar is rigoureus. Mijn hoop was om buiten competitie te kunnen meedoen aan de laatste discipline maar de officials lieten dat niet toe.

Hoe ben je omgegaan met die teleurstelling?

Ik heb die ervaringen proberen om zetten naar een positief project. Ik had eerder al Isa Jansen leren kennen. Zij heeft een organisatie gebouwd, 3www, die zich bezig houdt met het ondersteunen van andersvalide atleten. De vereniging komt zowel financieel als materieel tussen. We hebben dat idee opgepikt. Samen met Mario Vervaecke van Time2Change hebben we Able2Sport opgestart. Dat is een vereniging die geld inzamelt en daarmee de extra kosten op zich neemt die mensen met een fysieke beperking hebben om hun materiaal ter plaatse te krijgen als ze meedoen aan sportevenementen. Momenteel staat de vereniging nog in haar kinderschoenen maar na het wereldkampioenschap blokarten gaan we daar echt werk van maken.

Je gaat ook weer meedoen aan de marathon van Lanzarote?

Dat klopt. Ik doe einde oktober eerst mee aan de halve marathon en einde november kom ik uit op de volledige afstand. Voor mij heeft die trip een dubbel doel. Ik doe er ook mee om de pijn te ontvluchten. Het klimaat van Lanzarote doet mijn lichaam echt goed. Daarom combineer ik mijn deelname met een korte vakantie.

Na de ontgoocheling van Hawaï nam je sportief weerwraak in Madrid?

De aflossingstriatlon van Madrid was inderdaad een ontlading. Ik kreeg de kans om deel te nemen aan het laatste onderdeel, de marathon. In mijn geval gebeurt dat met de wheeler en dat is iets wat ik fysiek nog aankan. Ik kon een sterke ploeg rond mij verzamelen met Inge Van Cauwenberghe in het zwemmen en Bruno Roels voor het fietsen. De triatlon van Madrid is wel bijzonder zwaar maar het werd een unieke belevenis. Ik kreeg constant aanmoedigingen. De laatste ronde heb ik echt tranen van emotie gehuild. Het was een revanche voor de missie die ik in Hawaï niet heb mogen afmaken.

Waarvoor doe je dit allemaal Marieke?

Eerst en vooral omdat ik weet dat ik er niet alleen voor sta. Het is mijn manier om al de mensen die mij steunen te bedanken. In 2008 dacht ik dat het met mij gedaan was. Ik had echt een geweldige fysieke dip. Maar ik heb de moed gevonden om terug te vechten. Vandaag voel ik me opnieuw supergoed. Ik kan weer genieten van de allerkleinste dingen. De zon schijnt weer.Dat heeft ook veel te maken met mijn gabber, mijn hondje Zenn. Hij geeft me de rust die ik nodig heb om te doen wat ik doe.

Waarom zoek je eigenlijk je uitdagingen in de sport?

Ik heb permanent sportieve uitdagingen nodig. Zonder die prikkels zou ik me ook niet goed voelen. Ik heb al mijn ervaringen gebundeld in een boek. Ik merk dat mensen die het zelf zwaar hebben om één of andere reden, in dat boek vaak de kracht kunnen vinden om terug te vechten. Op die manier geven mijn ervaringen en inspanningen anderen inspiratie en moed. Daarom ga ik meestal ook in op de vraag om een lezing te geven. Ik voel dat mensen daar kracht uit putten.
Het is toch enorm dat mensen inspiratie vinden in het feit dat ik gewoon mezelf ben en mijn ding doe. En sport is toevallig mijn ding, ondanks alle fysieke beperkingen.

Hoe lang kan Marieke Vervoort dit nog volhouden?

Ik heb goede dagen maar ook veel slechte dagen. Ik ben afhankelijk van het weer. Als het vochtig en koud wordt functioneer ik veel minder goed.
Mijn probleem is dat mijn ziekte niet exact gedefinieerd is. Men is tot op heden niet zeker wat het eigenlijk is en dan is een sluitende behandeling ook niet mogelijk. Ik ben overigens totaal gestopt met te geloven dat de medische wereld mij nog kan helpen. Ik ga elke zeven weken op controle maar voor bijkomende behandelingen of testen pas ik. Ik heb teveel meegemaakt en ben te vaak teleurgesteld. Ik probeer gewoon verder te genieten van het leven.

Hoe zie je de toekomst?

Ik leef van dag tot dag en denk niet aan de toekomst. Sport geeft mij doelen in het leven. Maar ik kan dat niet doen zoals andere topsporters. Ik moet echt elke dag opnieuw inschatten waar mijn mogelijkheden liggen. Wat ik wel jammer vind is dat heel veel andersvalide topsporters in de media genegeerd worden.

Ervaar je veel solidariteit bij je valide collega’s – topsporters?

Ik ervaar toch wel respect van valide sporters. Ik ontmoette Sven Nijs tijdens de afsluitende rit van de Duchenne Heroes en heb toen een hele tijd met hem zitten babbelen. Ook met Stefan Everts had ik een tijdje geleden een lang gesprek. Ik heb echt wel de indruk dat die mannen weten wat andersvalide sporters moeten opbrengen om hun prestaties neer te zetten.

Diest benoemt ambassadeurs maar daar ben jij niet bij. Onterecht?

Dat ze mij daar niet voor vragen is een keuze en daar kan ik mij mee verzoenen. Er zijn echter zaken die ik totaal niet begrijp. De ganse stad is momenteel één grote bouwwerf. Dat is een unieke kans om de herinrichting te doen op een manier die vriendelijk is voor andersvaliden. Waarom vraagt de stad eens niet naar mijn mening? Ik ervaar elke dag de beperkingen en de hindernissen aan den lijve. Wellicht denkt men er gewoon niet aan. Op andere gebieden voel ik immers wel degelijk de steun van de stad. Toen mijn boek werd uitgegeven heeft Diest bijvoorbeeld de persvoorstelling georganiseerd.
Maar de belangrijkste steun komt voor mij van de mensen in de straat.

Wat is je favoriete plaats in Diest?

Dat is absoluut de Chocolat. Ik voel me hier echt welkom en de uitbaatster, Lief, is één van mijn beste vriendinnen geworden. Maar ook de oude ruïne van de St.-Janskerk is een plaats waar ik een hele speciale band mee heb. Soms ga ik er gewoon in het gras liggen met Zenn naast me. De geur van het gras, de rust, de symboliek zijn er zo speciaal.

Zenn is echt wel je gabber, niet?

Zenn is nu twee jaar geworden. Het is een ongelooflijk beest. Zij is echt de motor achter het feit dat ik me zo goed voel. Zenn vult mij aan bij alles wat ik niet meer kan. Ik heb haar zelf opgeleid, iets wat normaal niet kan, maar het heeft mij een enorme voldoening gegeven. Ze heeft nu ook haar examen afgelegd van geleidehond en heeft daar een schitterend resultaat behaald.

De website van Wielemie vindt u hier
Meer info over het WK blokarten vindt u hier
 

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio