Alles heeft zijn tijd

Foto: foto Bert Goessens

Ninove - Naar aanleiding van 100 jaar Ronde van Vlaanderen schreef Ninovieter Bert Goessens een column op zijn persoonlijke blog. Een sfeerverslag van wat was, dat hij wil delen als een van de allerlaatste getuigen van de klassieke Ronde die eindigde in Meerbeke.

100 jaar Ronde van Vlaanderen. Bij een jubileum hoort geschiedenis en dus worden we overstelpt met archiefbeelden en boeken die terugblikken. Boeken, boeken, boeken. Wie zondag geen bizarre weetjes of top drietjes kan opsommen, heeft de voorbije dagen niet gelezen. “Een must voor wie wil mee praten over Vlaanderens Mooiste”, lezen we op de achterflap van 100x De Ronde. Wel, zonder ook maar één winnaar te noemen, zal ik u eens wat vertellen over die mooie koers.

Volgend jaar ‘vieren’ we de 100-jarige ‘verjaardag’ van de Eerste Wereldoorlog. Maak u geen zorgen, de VRT registreerde het verhaal van de allerlaatste getuigen. Voor zij die het nooit moesten meemaken. Zondag vieren we het eeuwfeest van de Ronde van Vlaanderen. Ooit kwam die aan in Meerbeke na een finale over de Muur. De wielerboeken geven u de feiten, de winnaars en de verliezers. Ik geef u hoe ik de koers, de klassieke Ronde beleefde. Voor zij die het nooit mochten meemaken.

Nonkels en tantes

Bij de eerste Rondes die ik bewust kon volgen, droeg ik nog een brilletje. Zeker om tv te kijken. Op die zondag van het jaar volgde de koers na Samson. De eucharistieviering zat er ook nog tussen en zo kon de tv toch even uit. We keken al een stukje en volgden de finale verder tijdens de wekelijkse familiebijeenkomst. De tv stond hard en dat was nodig. Tantes praten luid in onze familie en waarschijnlijk ook in de uwe. Na de finish reden we met de auto nog even langs het parcours van de finale, waar blikjes en papiertjes langs de hellingen lagen, spandoeken nog in de bomen hingen en nadars op vrachtwagens werden gestapeld.

Een enkele editie gingen we live de Ronde volgen. Van de ene berg naar de andere met ambitieuze nonkels die zoveel mogelijk passages zouden meemaken. Op de hellingen zochten we een plaatsje waar we stevig stonden en waar ook wij, de kleinsten, iets zagen. Tien minuten later staken we als gekken de straat over, terug de auto in. Spannend en vermoeiend. Het bleef bij die ene keer. Het gekkenwerk en gekoers was niets voor mijn pa. De koers moet je zien van begin tot eind.

Lees de volledig tekst op www.bertgoessens.com  
 

Corrigeer

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio