Wegens te veel inhoudsloze songs moet de vrouwelijke tweespan nooit hopen op een Nobelprijs voor literatuur. Kenji Minogue vult nu ook een tweede album met nietszeggende small talk, boutades, dorps geroddel … en toch heeft het iets. Liever dit dan het zoveelste van de band gerolde liefdesnummer. Een lied heeft nu eenmaal tekst nodig.

What's in a name
Al van het pompende openingsnummer  ‘Ollemollemee’ had het knotsgekke duo de zaal mee om ze als een pitbull niet meer te lossen.  We dansten op een weergaloze shuffle van beide albums en keken onze ogen uit op de absurde act.

Paninisticker als beloningsysteem
Een drummer met een varkenskop, een kroontje van droge worsten, niet alleen de twee frontvrouwen maar ook de gitarist en bassist in een spandex met overdreven epauletten, het hoorde er allemaal bij. Zonder die straffe muzikanten zou het geheel wat fond missen. Mooi meegenomen dus als we dezer dagen dansmuziek live gespeeld zien. "Als beloning kregen ze dan ook paninistickers na het optreden", aldus Kenji Minogue.

Mijn lichaam is een tempel, maar niet alleen voor jou
Na een opblaasbare reuzenflamingo deelden Willen en Komen ook hun eigen lichaam met het publiek. Ze sprongen het volk in en werden op handen gedragen. Letterlijk en figuurlijk. Net voor het slapengaan kregen we nog als stijlbreuk een heel emotionele akoestische tienomtezienversie van ‘Hoe heet je’ cadeau. Dat Kenji Minogue ooit als grap begon... lachen doen we nog altijd.

 

Corrigeer

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio