Het pad van School is Cool liep niet altijd over rozen. Na het vertrek van Nele Paelinck breidde de band uit met twee nieuwe vrouwelijke leden: Justine Bourgeus (ondertussen al weer weg nu ze zich volop op haar project Tsar B stort) en Hanne Torfs. Over het vertrek van showman Andrew van Ostade vloeide zo mogelijk nog meer inkt. Maar zoals het hoort werd ook hij vervangen waardoor School is Cool dus met vier  man en een vrouw op het podium aan de Lokerse Kaai stond. Na een stilte van ruim twee jaar bracht de band met Trophy Wall een nieuwe single uit en de opvolger Fight of The Century ligt sinds vorige week in de rekken. Al dat nieuws is ook de voorbode van een nieuw derde full album. Op hun Facebook-pagina kondigde de band aan dat 'Good News', zoals het nieuwe album gaat heten, op 22 september uitkomt.

School is Cool combineerde oud en nieuw werk op het podium en maakte een quasi probleemloze switch tussen electro, synthpop en indierock. Bijna alle singels die de band de afgelopen zes jaar uitbracht kregen een plaatsje in de set, van Trophy Wall over The World Is Gonna End Tonight tot afsluiter New Kids in Town. Mooie lichtjes, mooie mensen zei Johannes Genard en het publiek genoot met volle teugen, tenminste diegenen die al binnen waren geraakt, want het was drummen aan de ingang om een plaatsje op de Grote Kaai te veroveren..

Warhola is het nevenproject van multi-instrumentalist Oliver Symons, in een ander leven lid van Bazart. De band maakt (dixit Symons) melancholische pop op een elektronische manier. Met twee drums, drie synthesizers en Symons' etherische stem speelden ze in Lokeren een zwaarmoedige set, waarbij ze gretig putten uit de debuut-ep 'Aura', met songs als Red en Lady. Maar boeiend was het helemaal niet. De eerste rijen, vooral gevuld door het vrouwelijk geslacht, toonde zich wel nogenthousiast, verderop werd de aandacht vooral gespendeerd aan de volgende pint of een gesprek met de buren (voor zover dat kon). Jewel mag dan nog een knap plaatje zijn, de zaak viel niet meer te redden. 

Wie het afgelopen jaar niet van Bazart gehoord heeft, bevond zich meer dan waarschijnlijk op een onbewoond eiland ergens in de Stille Zuidzee.  De muzikale vriendenclub van Mathieu Terryn, Oliver Symons, Simon Nuytten, Daan Schepers en Robbe Vekeman  kreeg na het uitbrengen van hun eerste EP  meteen de stempel  ' popsensatie'  op het voorhoofd geplakt. De single Goud hield het zelfs, op 2 weken na een volledig jaar uit in de Ultratop 50. Met de komst van de eerste volwaardige plaat kwamen er nog enkele pareltjes bij. AB,  Rock Werchter, Dour en Rock Zottegem gingen stuk voor de bijl en dus kon ook de Lokerse Feesten niet achterblijven

Mathieu Terryn komt in witte outfit met grijs/groen jasje _ door de belichting is dat niet altijd goed te zien _ het podium op en meteen lijkt het voornamelijk jonge en vrouwelijke publiek in extase te gaan. Veel moeite moet Bazart niet doen. Iedere knipoog of handbeweging is voldoende om de eerste rijen aan het gillen te krijgen. Terryn doet echter heel wat moeite om het publiek op zijn hand te krijgen en toegegeven een deel van de Grote Kaai zwaait en klapt gezwind mee, maar al snel begint dit toch een beetje te vervelen. Daarenboven blijkt die dekselse broek meer een last dan een gemak, want Terryn moet om de haverklap het kleinood optrekken. Wat stijltips van Jani zouden welkom zijn. 

Bazart deed het muzikaal met het vertrouwde recept. De band heeft trouwens genoeg hitjes om dit te doen, denken we maar aan Lux of Chaos.  Het wakkert even het familiegevoel aan dat Bazart wil bereiken., maar de evenwichtsoefening op de hekkens net voor het podium moest er voor ons niet meer bij. De set werd na 50 minuten afgesloten met Goud. 'Liever snel naar de hel, dan traag naar de hemel', werd blijkbaar niet luid genoeg meegezongen, want Terryn wou meer van de Grote Kaai. Nog eens zwaaien en meebrullen en de kous was af. Best wel leuk, maar ...

Zit er wat ‘mot’ in Oscar and the Wolf? Deze vraag stellen wij ons niet zomaar. De nieuwe plaat  Infinity laat al een tijdje op zich wachten _ op 29 september zou het dan toch zover zijn _ en de nieuwe singles So Real en Breathing hebben de hitparades niet bestormd zoals Princes of Strange Entity deden. Max Colombie en zijn band toonden in Lokeren echter dat er nog steeds staan.

Aan de outfit van Colombie mag anders ook iets gedaan worden. Hij torende in knalrode lange regenjas, oranje shirt en legerbroek boven iedereen uit op een verhoogd podium terwijl zijn band opener So Real was aangevat. De band zelf zat nagenoeg volledig verborgen in een kooi met LED-schermen. Colombie heupwiegde dat het een lieve lust, gaf de rookkanonnen vrij spel en haalde er ook nog een zeepbellenblazer bij. Niets was teveel om het Lokerse publiek te plezieren. Het rustige Moonshine is een eerste hoogtepunt. Een duizendtal telefoonlichtjes gaan de lucht in en de frontman lijkt oprecht ontroerd, alhoewel die indruk gaf hij een maand geleden in Werchter ook al eens. Toch was het een indrukwekkend zicht. Niet alles was perfect en Colombie liet zich wel eens op een vals nootje betrappen, maar geen kat die daarom maalde. Het slot werd ingeluid met Breathing en zowaar ging ook de Kaai aan het dansen. On Fire en Princes volgden waarbij Colombie zelf een applaus geeft aan Lokeren. Strange Entity sluit de set af. Colombie en zijn band kwamen, zagen en overwonnen.

Corrigeer

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio