Wie op de website van de Belgische band Balthazar een kijkje gaat nemen en het icoon tourdates aanklikt krijgt steevast “No upcoming dates” te zien. Geen paniek, tot nader order bestaat de band nog, men neemt gewoon een sabbathjaar. Frontman Jinte Deprez is dan maar aan het touren geslagen onder zijn alter ego J. Bernardt. De gitaarsongs maken nu plaats voor nummers die het van de electronica moeten hebben, maar met een vleugje soul. Deprez opent met On Fire. een rustig nummer waar de zware bas-beats al snel op het publiek afkomen. Gezien Deprez zijn band tot drie personen beperkte, maakt hij gretig gebruik van samples. Geen haan die daarover kraait.

J. Bernardt zoekt alle kanten van het podium. Eerst in zijn lange jas _ nee, niet dezelfde van Max Colombie vrijdagavond _ daarna gewoon in zwart t-shirt. Toetsenist Adriaan ‘Pomrad’ Van De Velde en drummer Klaas De Somer speelden het spelletje van Deprez knap mee en zorgen met zijn drieën voor het zweverig sfeertje dat over de Kaai hangt.  Wicked Streets nam het publiek op sleeptouw en als je dat nummer onmiddellijk laat volgen door The Question is een bescheiden danspasje niet ver weg, ook al spreiden zich donkere wolken en een verdwaalde druppel boven Lokeren. Geslaagde set.

Als supporter van Tottenham het woord Arsenal uitspreken is zoveel als heiligschennis plegen. Sportief  haalden de Spurs trouwens de afgelopen twee jaar de bovenhand van de The Gunners. Dit volledig terzijde, maar er is misschien wel enige gelijkenis. De band Arsenal hing ook een tijdje in de touwen en kijk nu ze zijn terug.  John Roan en Hendrik Willemyns vonden een nieuw elan en 2018 kondigt zich nu al positief aan met een nieuwe plaat (opgenomen in Nigeria) en een bioscoopfilm (opgenomen in Japan).

Arsenal speelt op de Lokerse Feesten zijn enige festivalshow van 2017.  De band is kind aan huis in Lokeren. Ze stonden zaterdagavond al voor de elfde keer aan de Grote Kaai, deze keer voor een wel heel exclusief concert waarbij een drietal nieuwe nummers aan het publiek werden voorgesteld.

De liveband is gevoelig uitgebreid met Judith Okon en Mathues voor de backings, David Donnat op percussie en drums en Tim Bruzon op gitaar & keyboard. Ook voor het visuele gegeven worden alle registers opengetrokken, de Japanse Akiko Nakayama zorgt voor "alive painting" visuals op het grote scherm en dat wordt gesmaakt door de Grote Kaai.

Voor wie er nog aan twijfelde,  Arsenal is volledig terug. De groep in een muzikaal vakje steken lukt niet. Hun set is nog steeds een mengeling van diverse stijlen, maar dat het warm en bij momenten vrolijk klinkt is geen verrassing. De uitgebreide band zorgt voor een stevige sound  Het eerste nieuwe nummer Low sun-long Shadow klinkt bijzonder prettig in de oren en later in de set volgt er met Amplify en Sometimes nog aangenaam nieuw werk. Toch zijn het nog altijd de hits die het doen zoals Estepundo. De dames mogen hun ding doen bij Amelaka Motinga. De band heeft zijn setlist zorgvuldig opgebouwd. Na een nieuw nummer volgt steevast een hit en langzaam bouwt de band op naar het hoogtepunt met Toluk en Melvin, twee songs die live staan als een paal boven water. 

Wat ons betreft kan men Arsenal nu al vastleggen voor de feesten van 2018. Ambiance verzekerd!

Ook van het Franse duo Nicolas Godin  (basgitaar/Gitaar) en Jean-Benoît Dunckel (piano/keyboard) viel er de in vijf jaar geen nieuws te rapen. Geen nieuwe platen, geen concerten, niks nul nada ! In de zomer van 2016 ging Air echter opnieuw (heel bescheiden) aan het touren en eenmaal de koude maanden voorbij doen ze dit in 2017 nog eens dunnetjes over. Lokeren kreeg het enige Belgische concert van deze Franse electroband.

Openen deed Air met Venus, waarna de Fransen Don't Be Light inzetten. De electronica kreeg de bovenhand en zelfs de "Thank You" en "Merci beaucoup" klonken robots. Bij Cherry Blossom Girl begonnen we voor de zaak te vrezen en J'ai dormi sous l'eau bevestigde ons vermoeden. Wij hadden de indruk dat Air nog trager speelde dan op plaat en al snel ontstond er een golf van gegeeuw op de Kaai en het bleef nog enkele songs duren. Alpha Beta Gaga bracht eindelijk beterschap, maar toen was de set al over halfweg en lang duurde de heropleving niet. Bij How Does It Make You Feel? verzandde het concert opnieuw. Kelly Watch the Stars en Sexy Boy kwamen te laat om de zaak te redden.

Air en een festivalterrein, het lijkt ons niet de goede oplssing. Zet dergelijke band in een zaal (liefst met zitjes) en gegarandeerd wordt er dan genoten van de goede muziek, want toegegeven het klonk allemaal zo slecht nog niet.

 

 

 

 

 

Sexy Boy

 

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio