Slechts vier personeelsleden kennen de precieze samenstelling van het deeg

Een halve eeuw Bretoense pannenkoeken bij Gwenola

Een halve eeuw Bretoense pannenkoeken bij Gwenola

Foto: Rudy Tollenaere

GENT - Fijn feestje gisterenavond in Pannenkoekenhuis Gwenola in de Voldersstraat: de zaak bestaat vijftig jaar en is al sinds juli 1963 in handen van de familie Rogiest. Marie-Christine Rogiest, die in 1979 het roer (en het geheim recept) van haar vader overnam, gaf gisteren gewoon haar pannenkoeken de hele dag weg. Maar niet haar recept: dat kennen maar vier mensen van het personeel.

Een drukte van jewelste gisteren, in Gwenola: overdag de klanten zoals gewoonlijk, maar tussendoor moesten tafels en stoelen herschikt, moest de feestwijn gekoeld, en alles klaar gezet worden voor 's avonds, want tussen 19 en 23 uur zou er gefeest worden. Een halve eeuw pannenkoeken, je moet het verdienen. En mijnheer De Kesel, met wie het allemaal begon met een Bretoens winkeltje, was er ook.

Marie-Christine somt er meteen enkele op, bekende Gentenaars die bij haar langskomen, en tussendoor roept ze er het personeel bij, om nog wat extra namen te vragen van mensen waarvan ze niet meteen op de naam kan komen: 'Die met zijn lang wit haar en baard, komaan,' Juist;, Jean-Pierre Van Rossem. en Jo Demeyere,de acteur,  Roland de muzikant, de strafpleiter, Piet Van Eeckhout,  en Freya, Freya Van den Bossche! Die komt hier al van toen ze zo groot was. (Wijst naar een niveau net boven de grond). Eén keer hebben we hier een slotenmaker moeten bellen: Freya haar broer had zich binnengesloten in het toliet!'

Freya komt inderdaad al in Gwenola van toen ze heel klein was, met haar oma en mama. Een mikado was toen haar favoriete pannenkoek. Nu komt Freya er nog altijd, met haar eigen kinderen, en kiest ze voor een boekweitkoek met hesp en ei (en selderijzout) en een met krieken als dessert. Vier generaties Van den Bossche dus in de Gwenola.

Maar de blauwe moeten niet onderdoen: schepen Mathias De Clercq kwam gisteren (kort) speechen, en noemde Gwenola een monument. Een traditie. Mathias zei dat hij het na zijn examens (hij zat vaak in de Universiteitsstraat vlakbij) een mooie beloning vond om een pannenkoek te komen eten: om er goed tegen te kunnen voor het volgende examen.

Mathias weet dat zijn overgrootmoeder er kwam, en zijn boma, en zijn ma, en nu hijzefl. 'Kom ik aan evenveel generaties als Freya! En mijn kinderen zullen hier ook komen', lacht hij. Mathias zelf kiest voor een pannenkoek met boter en donkerbruine suiker.

Over boter gesproken: die wordt in Gwenola tussen de dubbelgevouwen pannenkoek gerserrveerd, waardoor die boter vanzelf smelt: 'Als je dat in een potje apart serveert, en ook nog eens de suiker apart, dan hebben de mensen er zo lang werk aan, dat hun pannenkoek koud is tegen dat ze er aan beginnen. Maar wie expliciet vraagt om boter of suiker apart te krijgen, kan dat', verzekert Marie-Christine, terwijl ze voor de derde keer tijdens het gespek haar gsm uit haar bh haalt. Tussendoor wenkt ze haar personeel: ,,mijnheer hier vraagt hoe groot ons pannenkoeken zijn, meet daar eens de doormeter van de bakplaat!' 40 cm zo blijkt, Veertig.

'Een eerlijk product tegen een scherpe prijs, dat is altijd mijn ordewoord geweest. Geen ersatz. Als de mensen een pannenkoek met Grand Marnier vragen, krijgen ze er een met Grand Marnier, en niet met wat iets dat er een beetje op trekt. Verse boter, twee keer per dag verse deeg maken.  Nooit op voorhand bakken. En de mensen moeten zich hier thuis voelen. En het personeel moet hier graag werken.'

Op die steunpilaren heeft ze Gwenola gebouwd. En op vlak van personeel; kan ze, net zoals voor haar klanten, op trouw rekenen: Madame Van Aerde (meisjesnaam Irène De Jaegher) werkt er al van in 1979, en komt nog één dag per week bakken: op dinsdag. 'De mensen werken hier allemaal lang. 'Ook Josiane, al van haar veertien jaar, sinds de jaren 70.'

Tussen het trouwe personeel ook Lieve Van Daele en Lieve Ducquet: beiden waren in een vroeger leven verkoopster in de Inno in de Veldstraat: 'We kwamen hier tijdens onze lunchpauze, toch wel twee keer week. Je kan ze thuis niet bakken zoals je ze hier krijgt. Al vind ik ook hier soms dat je het verschil smaakt naargelang wie er achter de bakplaat staat. Een klassieke pannenkoek met boeter en suiker en een enkele panaché (een boekweitkoek met hesp, kaas en spiegelei) dat zijn onze favorieten. Maar we hebben ook één negatieve opmerking: ze zouden de toiletten eens moeten vernieuwen!'

Marie-Christine (die overigens de tante is van hordenloopster Eline Berings (recent nog verkozen tot strafste Gentenaar in de categorie Sport) beaamt het: 'Ja, die zouden we eens moeten opfrissen. Goed tien jaar geleden twijfelden we zelf ook even of we het hele interieur niet moesten moderniseren. We hebben het niet gedaan. En nu zeggen de mensen: ge moogt het niet meer veranderen, het bepaalt de sfeer!'

 

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio