Lacrima: Arne Sierens weet hoe hij een mens moet neerzetten

Print

Foto: Kurt Van der Elst

Gent - In een decor van uiterst strak gelegde betonnen tegels en betonnen blokken speelt acteur Jan Hammenecker _ bekend van zijn rol als de man van Katrien Deschryver die in de serie het Goddelijke Monster meteen werd neergeschoten _ samen met de Japanse danseres Sayaka Kaiwa de nieuwste productie Lacrima van Arne Sierens. Een productie die er niet om vraagt om uitgelegd te worden, maar om bekeken te worden. Arne Sierens bewijst nog maar een keer hoe goed hij in staat is om een mens en zijn achtergrond neer te zetten. Zonder franjes, gewoon raak.

 Ooit wees iemand er ons op dat journalisten, die voor hun werk overal gratis naartoe kunnen, bij het schrijven van hun recensie bovenop al de al dan niet kunstzinnige beschouwingen over vorm en inhoud van een voorstelling, ook een ander criterium zouden moeten hanteren om een voorstelling te beoordelen: ,Zou ik voor dit stuk, als ik er niet naartoe moest/mocht voor mijn werk, bereid zijn de entreeprijs te betalen?'

 Voor Lacrima bedraagt die ticketprijs naargelang wie je bent 18 of 16 euro, en het antwoord is wat ons betreft ronduit positief. Ja, Lacrima is zijn geld waard, en de eventuele babysit- en parkeerkosten er bovenop ook nog.

 Lacrima vertelt het verhaal van Steve, een man die zijn ex-vrouw Kato beloofd heeft op zoek te gaan naar haar zoon Jimmy die al een tijd spoorloos is. Blijkt dat Jimmy zich ophoudt in één van de sociale woonblokken waar Steve zelf is opgegroeid. Een eenvoudige kapstop om Steve te confronteren met zijn eigen verleden, een verleden dat getekend is door zijn afkomst, (die kies je niet), door zijn broer (die kies je niet, je kiest alleen de houtsoort van je kist).

Steve (rol gespeeld door Jan Hammenecker), vertelt gewoon zijn verhaal aan het publiek. Hij doet dat vanuit een schitterend strak decor, dat hem dwingt en toelaat op een heel bijzondere manier over het podium te bewegen, en mee op die manier kleur te geven aan zijn verhaal. Een verhaal dat eigenlijk een ietwat donker en triest verhaal is. Een verhaal dat hij rechtuit vertelt, zonder veel omwegen. Een verhaal dat hij afwisselt met dat van Jimmy, Eddy, Patrick en nog een aantal anderen. Een verhaal over gewone mensen, die lang niet op de bovenste trede van de sociale ladder staan, en gedoemd lijken daar ook te blijven. Wat het hen makkelijk maakt op te kijken naar iemand anders. Zo kijkt Steve op naar zijn broer, die hij een held vindt. Ook al is die na een veroordeling over de grens moeten vluchten. Maar hij kan wel een heel zware steen boven zijn hoofd tillen.

Wij raden u aan naar Lacrima te gaan kijken. Al was het maar om u af te vragen wat de rol van de Japanse danseres  Sayaka Kaiwa zou kunnen zijn. Eén ding is zeker: het decor biedt haar veel mogelijkheden, die ze op een wonderbaarlijk subtiele manier gebruikt om sterke beelden neer te zetten. De rest ontdekt u zelf maar.

Lacrima. Tot 22 juli in Minnemeers. 09-225.01.01 en www.ntgent.be

 

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio