Nostalgie en okselzweet in het Feestpaleis

FOTO: The Garnets in beeld

U kon vannacht al een verslag lezen van Peter Esprit, over het reünieconcert van The Garnets. Ook voor ondergetekende wel een bijzonder moment, want als amper 16-jarige trok ik met The Garnets mee de boer op, van zaal naar zaal. De installatie mee helpen uitladen uit de camionette van Freddy Verhofste zijn vader, het fanboekje volschrijven met nonsens _ een mens moet ergens de stiel leren _ en de eerste knoopjes van bloesjes losmaken. Allemaal vervlogen tijden.

 Tijden ook waarvan ik me herinner dat ik Willy en de zijnen er van probeerde te overtuigen dat ze als balorkest (zo heette dat toen) niet alleen de hitlijsten met Nights in white satin en zo moesten spelen, maar ook het hardere en zogenaamd undergroundwerk moesten durven aanpakken. Ja, we waren toen jong, hadden lang haar en van die dingen. En zie, tot onze grote vreugde jaagden The Garnets er ook gisteren Uriah Heep door, en Black Sabbath! Wel vond ik het spijtig dat ze The Cellar of Narcotics, hun allereerste single, waar zoveel rond te doen was, omdat brave jongens uit een landelijke gemeente het over verdovende middelen hadden, niet speelden.

Liefjes van vroeger zijn we niet tegengekomen, maar het was daar ook zo druk, dat het gewoon onmogelijk was om naar iemand op zoek te gaan. En er was nog een opvallend verschil met dik 40 jaar geleden: paaldanseressen waren er toen niet bij. 

Bennie Vanderpiete murwde zich tussen de massa en biedt een fotoverslag aan. Okselzweet inbegrepen, maar daarvoor moet u tot de laatste foto doorgaan

 

 

Corrigeer

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio