Hobbelend over de kasseien, op weg naar mijn lunchafspraak en volgende koffieklets, zet ik nietsvermoedend en al neuriënd een heuse Gershwin klassieker in. In mijn geestesoog verschijnen Fred Astaire en Ginger Rogers in zwart wit en op rolschaatsen. Ze bezingen hun verschillen in Shall We Dance op een wel heel opmerkelijke manier: 

 
You like potato and I like potahto
You like tomato and I like tomahto
Potato, potahto, tomato, tomahto
Oh! Let's call the whole thing off
 
Ik blaas echter helemaal niks af, vervolg mijn weg naar de Verlorenkost 5 en zwaai op de laatste langgerekte tonen de deur open van Potatolicious (of Potahtolicious?), een eethuis dat volledig in het teken staat van de gezonde snelle hap. Mijn denkbeeldige rolschaatsen voeren me in twee halen tot aan het aantrekkelijk uitziend groentenbuffet waarachter de twee sympathieke zaakvoerders nog zelf te vinden zijn. Daar doe ik mijn rolschaatsen uit en loop de trap op naar boven, waar mijn afspraak zich heeft verschanst. 
 
Het was de liefde (wat anders?) die de Australische chef Daniel Newitt vier jaar geleden naar ons land bracht. Zijn Vlaamse vriendin wilde graag haar studies afwerken, daarna zouden ze terugkeren naar de zon. Maar na de studies kwam de kinderwens en het bijhorende besluit over waar ze hun nest zouden bouwen. Daniel liet zich overhalen maar hij zou hier dan wel zijn eigen restaurant beginnen. Eentje waar je goedkoop en gezond kon eten, want dat was hier moeilijk te vinden, gek voor een grote studentenstad. Twee jaar later werd hij twee keer vader – van een gezonde baby én van Potatolicious. 
 
Partner in crime werd toenmalige collega Wouter Van Snick. Het concept dat zijn inspiratie vond in de streetfood van bijvoorbeeld Engeland, sloeg ook bij hem aan. De aardappel kreeg er de hoofdrol omdat Daniel al snel leerde dat Vlamingen open staan voor veel, ook voor vegetarisch en veganistisch, ‘als er maar een patatje bij is’. 
 
Op de kaart staan steeds verassende aardappelvariaties met grappige namen zoals de Cheesy goat, Spice my life, It’s a little fishy, Platzak, De hippe hesp e.d. Mijn verbeelding en vooral honger wordt al snel geprikkeld. Ik kies voor het gerecht dat zijn naam nog op Facebook moet verdienen. Het ‘?’ is een kruidig stoofpotje met aubergines, broccoli, kikkererwten, spitskool en natuurlijk een lekkere aardappel in de schil, helemaal ‘down under’. Mijn suggestie voor de naam is alvast ‘I miss stew’ want dat wil ik nog wel eens proeven!
 
Creatief met patatjes, dat is Potatolicious helemaal, maar het is ook meer. Alle gebruikte producten worden met  zorg uitgekozen, dat merk je. Zo ook de koffie en thee. Dat treft, want daarvoor zijn we hier. 
 
De koffie is van het wereldwijd bekroonde merk ATT wat staat voor Antica Tostature Triestine, een arabica koffie gebrand in Italië. De met zorg geselecteerde bonen worden gebrand op beuk en olijfhout zo lees ik, wat de zachte smaak en afwezigheid van wrange nasmaak verklaart. Van The New York Times kregen ze alvast de vermelding van de  beste espresso. 
 
En ook over de thee is lang nagedacht. Door niemand minder dan Ann Van Steenkiste, herboriste en theespecialiste van onder meer het Hof Van Cleve en Oud Sluis. Door haar samenwerking met Peter Goosens en Sergio Herman kan ze zichzelf de titel van theesommelier toekennen. De groene thee schijnt van uitmuntende kwaliteit te zijn. 
 
Wij gaan evenwel resoluut aan de koffie. Een dubbele espresso en een latte macchiato met extra stevige opschuimmelk (‘a latte sensation’). Mijn afspraak houdt niet van melk, ik houd niet van espresso. Maar we genieten beiden. Geheel volgens het motto van mijn oorwurm. Potato, potahto…
 

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio