Een avond met Bob Dylan

Akkoord. Strikt gezien zou er moeten staan: een avond over Bob Dylan. Maar fan, schrijver en moderator Christophe Vekeman, schrijfster Saskia De Coster (ook fan), muzikant Daan (ook fan) en professor dr. emeritus Ronald Soetaert (zei misschien wel niet letterlijk dat hij fan was, maar verdiepte zich wel erg in de drie boeken van en over Dylan waar het woensdagavond over ging) vertelden in die mate interessante meningen, visies en weetjes over Dylan, dat het maar een kleine overdrijving is om te zeggen dat Bob Dylan echt wel een aanwezig was. En als Saskia De Coster zegt dat Dylan voor haar God is, dan klopt de titel helemaal. Want God is overal. En Radio Candip , wat staat voor Eva en Kapinga Gysel, begeleid door Thomas Noël, maakten de suggestie van de aanwezigheid met drie Dylannummers helemaal rond.

Christophe Vekeman maakte van meetaf aan een paar dingen duidelijk: het feit dat Dylan de Nobelprijs literatuur gekregen had mocht dan wel de aanleiding voor  de gespreksavond zijn, maar het gezelschap zou het publiek (ruim 100 geïnteresseerden) niet vervelen met het heropenen van de kleinzielige discussie over het feit of Robert Allen Zimmerman  (zoals Dylan echt heet) nu al dan niet verdiend heeft. Dat was één punt dat gescoord was.Later op de avond volgde een tweede stellingname: wie gekomen was om ook maar één kwaad woord over Dylan te horen, die zou van een kale reis terugkomen. Al was dat niet echt een stellingname, maar een besluit dat Dylankenner Christophe Vekeman trok na de eerste tussenkomsten van de gesprekspartners.

Voor Saskia De Coster was Dylan dus een soort God en leerde ze zijn muziek kennen toen ze amper 10 was en ze al volop zat te tekenen en te schrijven, en haar eerste cassetterecorder met één muziekcassette kreeg: Blonde on Blonde.Zowaar haar Dylanontmaagding, terwijl ze de teksten nog niets eens begreep. "Als iemand tegen mij zegt dat Dylan een kettingzaag is en zijn muziek toch maar simpel is, tja, dan heb ik daar toch wel moeite mee" aldus nog de schrijfster, die het analyseren van Dylan alleen al een vorm van heiligschennis vindt. 

Muzikant Daan was op een bepaald moment in zijn jeugd Legoblokken en de Smurfen beu, verveelde zich dood en als puber graaide hij een songbook op de kamer van zijn zus mee en verdiepte hij zich in de muziek. "Het eerste jaar speelde ik alleen maar covers van Dylan" aldus Daan,  "En toen ik even goed (correctie, slecht) gitaar kon spelen als Dylan, vond ik ook dat ik niet veel meer techniek moest bijleren. Ik ben nog altijd een slechte gitarist en slecht pianospeler. Ook voor mij zijn gitaar en piano de ondersteuning van de teksten" aldus Daan. 

Kwamen ook nog ter sprake: de religieuze periode van Dylan, het imago van protestzanger dat hem groot maakte, maar waarvoor hij daarna een hele carrière nodig had om dat imago af te gooien en  het feit dat ook Dylan aanvankelijk vooral veel coverde: "Maar dat moeten we, zeker vanavond,  toedekken met de mantel der liefde" aldus prof  Ronald Soetaert, die nog meegaf dat we spreken over een periode dat er veel minder technologie was, en dat die folksongs en traditionals precies dienden om door andere zangers/troubadours doorgegeven te worden aan de volgende generatie. Spotify bestond nog niet.

Eén uitspraak van de professor komt in aanmerking om als mooiste  quote van de avond ingelijst te worden. Toen het ging over de impact van Dylan, en over zijn protestsongs, kaderde de professor één en ander in de tijdsgeest van de jaren 60, toen er tal van gevaren in de lucht hingen, waartegen nogal opgekomen werd: "Ik ben zelf een mei 68'er, en we hadden het gevoel dat we in Parijs gaan betogen waren, terwijl het luisteren naar de songs van Dylan onze enige vorm van protest was". Vreemd dat er voor die rake uitspraak niet geapplaudisseerd werd.

Maar het was een heel fijne avond, niet belerend, maar interessant. Met anderhalf uur en drie streepjes muziek van Radio Candip inbegrepen, net lang genoeg. Voor de liefhebbers: Radio Candip bracht Just Like A Woman, You're a Big Girl Now, en Don't Think Twice It's Alright. En bij dat laatste nummer kwam Daan uit de zetel en zong hij mee.

Schrijver-dichter Jeroen Theunissen bracht zijn bewerking en hertaling van Masters of War, en bracht ook een amusant verhaal mee: "Ik was ooit genomineerd voor een literaire prijs, kreeg daar 2.500 euro voor en vond dat ik me toen een Dylanbox van 150 euro mocht kopen. Ik beluisterde die in de auto, maar viel in slaap en belandde met mijn auto tegen een paal. Dat kostte me 2.450 euro herstellingskosten." Maar wel Dylanfan gebleven blijkbaar.

U had er maar moeten bij zijn.

 

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio