723 aanwezigen veren meteen na concert recht

Sioen trapt theatertournee af in 'GraceGent'

"Merci. Merci om te komen. Merci om mee te zingen. Merci om in de handen te klappen. Merci om mee te dansen. Echt fantastisch." En Sioen gooide er zaterdagavond na afloop van het premièreconcert van Sioen Plays Graceland in de Groenzaal van Sint-Bavo nog een aantal dankwoorden bovenop. Hij was duidelijk tevreden na een set van 17 nummers, grotendeels gebaseerd op Graceland van Paul Simon. En hij niet alleen. Zo bleek achteraf.

Het lijkt er op dat Gent maar niet genoeg kan krijgen van Sioen. Na zijn doortocht in Liefde Voor Muziek op VTM, na zijn viering van 15 jaar Sioen met twee cd's en een bijhorende theatertour langs culturele centra in Vlaanderen, na Man Mountain, zou een mens denken: "Oef, die leggen we even opzij." Maar dat is buiten de energieke Gentenaar gerekend: tussen zijn project met de Piepkes door, haalde hij in 2016 voor Gent Festival van Vlaanderen zijn Zuid-Afrikaanse vrienden waarmee hij in 2009 Calling Up Soweto maakte nog eens naar Gent. Niet om Calling Up Soweto over te doen, maar om samen met hen Graceland van Paul Simon naar zijn hand te zetten. 

Vervolg

Dat verhaal sloeg in die mate aan dat het niet zonder vervolg kon blijven. En ja, deze zomer stond Sioen met zijn Afrikaanse vrienden op het groot podium bij Sint-Jacobs. Onvermoeibaar lijkt hij wel, want tussendoor trok hij ook nog eens met Dirk Brossé en Jef Neve de klassieke tour op met vredesconcerten (recent nog in New York), fietste hij voor een goed doel in Afrika en bewees hij zich heel recent nog op de Gentse Zesdaagse. Nu toert hij met Graceland langs de culturele centra, en gaf hij met een tienkoppige band achter zich de aftrap in de Groenzaal van het Sint-Bavo instituut. Goed voor een staande ovatie van 723 Sioenliefhebbers die na slotnummer Diamonds On The Soles Of Her Shoes rechtveerden en om meer vroegen. Vlaanderen mag de dames van Gent Festival van Vlaanderen, die Sioen in 2016 vroegen om zijn Graceland neer te zetten, wel heel erg dankbaar zijn, zo bleek zaterdagavond.

Sioen zette zijn set in met The Boy In The Bubble en toen schoten één vraag en één vaststelling door ons hoofd: dit kan niet meer mislopen, en, hoe lang duurt het eer hier iemand in de zaal uit zijn stoel rechtveert en begint te dansen. Sfeer en ritme zaten er meteen in. Met I Know What I Know en Crazy Love trokken Sioen en de zijnen de zaal moeiteloos mee in hun verhaal. Een verhaal van muzikaal enthousiasme, een verhaal waarin hij heel zuinig was met bindteksten die het ritme alleen maar zouden kunnen onderbreken. En als hij al iets zegde, was het om het publiek er op te wijzen met welk een fantastische band hij op het podium stond. Sioen stelde zijn muzikanten al vroeg in de set aan het publiek voor, niet door hen lang te laten soleren, maar door hen gewoon heel enthousiast aan te wijzen  en bij naam te noemen. Wie goed opgelet had kon al vastgesteld hebben dat Ronny Verbiest, all the way from Zelzate City,  uit zijn arsenaal instrumenten toen al de accordeon, saxofoon en klarinet gebruikt had, om daar later ook nog een mondmuziekje bij te halen.

Stella Khumalo, Duduzile Majola, Vuyo Tshuma en Vus’umuzi Nhlapo: geen backings, maar een groep

Halfweg het concert stonden op het podium plots maar 5 muzikanten meer: Sioen en de vier backing vocals "Fijn als een groep je zo steunt" grapte Sioen en toen bewezen Stella Khumalo, Duduzile Majola, Vuyo Tshuma en Vus’umuzi Nhlapo, de vier Zuid-Afrikaanse backings dat ze niet zomaar backings waren, maar dat ze meer in hun lijf hadden. Dat hadden ze eerder al gedaan door tijdens nummers waar ze nauwelijks moesten meezingen heel ritmisch te bewegen. Nu trokken ze de aandacht helemaal naar zich door Homeless a capella te brengen. Sioen stond er bij, keek er naar, en viel op het gepaste moment in. Het was één van de weinige rustpunten in de set, maar het was er een dat kon tellen.

Wij Vlamingen, wij zijn een braaf volk. Hoe jagend en aanstekelijk het ritme ook was, het publiek bleef in de stoeltjes, maar beloonde Sioen en zijn vrienden na elk, maar ook elk nummer met een hevig en lang applaus. Het antwoord op de vraag die we ons bij het begin van het concert stelden kwam pas na een dozijn nummers, toen Sioen na Son Of A Gun aan het publiek duidelijk maakte dat er vooraan de zaal wel wat plaats was om te dansen en van bij de intro van Nowhere To Go sijpelden ze vanuit de stoelen naar voor, om er met een dertigtal te staan dansen, daarbij goed geholpen door een lange saxsolo van Verbiest en Sioen die een paar keer 'Are you with me' schreeuwde. Sioen sloot de set af zoals hij begonnen was: met vaart en ritme. You Can Call Me All en Diamonds On The Soles Of Her Shoes konden niet beter in de set zitten. Het publiek kreeg nog een extra: Sound Of Silence, dat Paul Simon samen met Art Garfunkel op Bridge Over Troubled Water 47 jaar geleden uitbracht, en al een paar keer als een vergeten en afgezaagde klassieker bestempeld werd, stond er plots weer als een huis, in al zijn eenvoud. En het publiek kreeg ook nog een eigen Sioencreatie: Hope For This Land.

 Sioen gooide er nog een paar merci's tegenaan en trok daarna tevreden naar de receptie. Wie er nog wil van genieten zal vlug moeten zijn, want bij heel wat van  de concerten staat het label uitverkocht. Zelf zien we dit verhaal nog eens terug, en waarom niet in een stadion- of fesitivalcontext?

Concertdata op de site van Sioen.

 

 

Corrigeer

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio